Ik zou mijn klompen thuislaten

Liegen mag niet, behoudens vele uitzonderingen. Eerlijkheid wordt doorgaans gewaardeerd (behoudens…idem).

Ik herken het wel. Ik waardeer achteraf ook de zuinige commentaren op enthousiast ter beoordeling voorgelegde, aangeschafte waren. In feite is men eerlijk, alleen in gecodeerde vorm.

Wat me doet denken aan het verschijnsel ‘opbouwende kritiek’, eenzelfde samenstelling van afgezwakte/gehercodeerde eerlijkheid. Mij gaat het moeilijk af. Ik vind het moeilijk genoeg helder te krijgen wat ik vind. Dient zich een treffend beeld of een treffende vergelijking aan, dan ben ik tevreden, enthousiast, wil het haast aan iedereen laten zien. Doorgaans betekent dit, dat het direct is. ’Opbouwend’ afzwakken / hercoderen tast het beeld aan. Wat jammer! Ik bedoel het opbouwend!

Een kennis vroeg me deze week om tips voor zijn sollicitatiegesprek aanstaande donderdag. Ik mailde o.a: “Ik zou serieus en meer werk maken van je uiterlijke verschijning. Je blijft er voor mij teveel uitzien als een boertje die eens in het jaar in de stad komt en nog nooit van “mode” heeft gehoord. “Mode, dat is iets voor stadse mensen. Op de boerderij dragen we een kiel” “.

Klap uitdelen

 

Gisteren beluisterde ik een betoog over vrouwenrechten. De droge juridische invalshoek deed me al snel wegdommelen in een after lunchdip. De gedachte dat de bewogen spreker, checkend of haar woorden overkwamen, mijn voorovergekanteld of scheefgezakt hoofd heeft gezien, doet me me schamen. Het lijkt toch een opzettelijk non-verbaal commentaar op het gebodene.

Goedgemutst

Gisteren bezocht ik mijn jongste broer op de open middag van zijn beschermde woonvorm. Hij woont er nu een jaar, het was mijn eerste feest.

Waar je allemaal niet aan moet denken om een beetje jezelf te zijn

In de namiddag spreek ik twee vrouwen die ïnteresse hebben getoond voor de vrijwilligersorganisatie waarvoor ik actief ben. Locatie: een terras vlakbij het station. Situatie: ik vind beide aantrekkelijk.

Boos op mijn schaduw

Vandaag bezocht ik op Open Monumentendag een loge van Vrijmetselaars, de Tempelruimte.

De ruimte voelde meer cultureel dan religieus, de inrichting leek een lukrake greep uit de grabbelton van millennia religieuze symboliek en de eigen toevoegingen, rationalistische bouwkunstmetaforiek, staken steriel af in vergelijking met de rest. En zo kon men zien:

• ‘Ken uzelve’, van de tempel van Delphi, de gids zei het er zelf bij
• De tekens van de dierenriem, om de kosmos te verbeelden
• Twee pilaren van de tempel van Salomo, gemaakt volgens de beschrijving in het bijbelboek Kronieken
• Een gewelfd plafond met daarin de gaatjes van enkele sterrentekens uitgespaard, eveneens uitdrukking van de kosmos
• Een kubus als spreekgestoelte: “We streven naar een harmonieus bouwwerk. Dat kan alleen als ook iedere bouwsteen harmonieus is”

Als in Kopland’s gedicht speelden vragen om mijn lippen: