Complicaties

Met mijn moeder in de ontvangstruimte van het verpleeghuis. De bar is om 16 uur gesloten en het is na 16 uur. We hebben de zaal voor ons alleen.

Ze is bezorgd haar ouders in het hiernamaals te ontmoeten. Ik was er zelf niet opgekomen maar het is een zorg als alle andere.

U moet weten: haar moeder heeft nooit van haar gehouden. Als ze nu wakker in haar bed ligt – en verblijf in een verpleeghuis betekent veel op bed liggen, gegeven chronische onderbemensing - bezoeken herinneringen aan haar moeder haar. Dat hoor ik vandaag voor het eerst.

Ze heeft het allemaal al verwerkt in gesprekken met de psychiater veertig jaar terug. De herinneringen zijn niet emotionerend, wel hinderlijk. De vraag naar het waarom van de ondergane liefdeloosheid blijft onbeantwoord.

Van de vele redenen die een mens kan hebben om niet dood te willen gaan, is dit voor haar de belangrijkste. Weer die moeder.

Ik zag direct allerlei complicaties, zoals iedereen die kan bedenken. Ontmoet je ‘daar’ elkaar als allen tachtigjarigen, zo oud als op de dag dat je stierf? Enzo- voort. Terechte (en gemakkelijke) vragen maar afstandelijk. Haar vrees kan ik me voorstellen en heeft iets treurigs. Om die reden bang zijn dood te gaan…je over zo’n kwestie op je tachtigste zorgen te maken…

Hier op aarde leer ik (nog eens): al is iemand oud, van binnen kan men voelen als het kind dat men was. Maar ik had al geleerd dat alleen ouder wordenden mensen dat leren.

Stadspest

Leeg ga ik om half vier op weg naar mijn afspraak. Leeg, zoals in ‘verstrooid’, ‘na langere tijd zonder menselijk contact’. Met ook de kwetsbaarheid van wie met ongekamde haren direct van bed de straat oprolt.

Het weekendgenoegen van uitslapen en uitgesteld beginnen van de dag leidt weer eens tot in het geheel niet beginnen. Ik redigeer oude postings. Bedoeld als opwarmactiviteit, kom ik niet verder.

In de trein lees ik een boek over de non-interventie van de Amerikaanse regering tijdens de Rwanda-genocide, op de lege maag.

Op het perron in Amsterdam vind ik de krioelende mensen interessante vogels, grappig in hun alledaagse zijn.  

Op het Damrak nadert een toerist met een puntzak patat. ‘Stadspest’, denk ik. Plots bevind ik me midden in een scharrelplek, de matte, goedkope jasjes van de mensen als met mayonaise bevlekt, grauw verendek. Kiloknallers! Ik voel opkomende lust ze dood te trappen.

De fout

De Tweede Kerstdagviering bij mijn moeder in het revalidatiecentrum is anders verlopen dan gedroomd.

Wierook en ander rookgordijn

De Bill Viola-expositie in Museum De Pont bevat veertien ‘intieme’ videowerken. Ik was er niet kapot van.

 
Ik ging ook om enkele Kapoor’s en het beeld van geplette klei van
Guido Geelen weer eens te zien. Ze stonden helaas bijna alle in depot.

Vader, moeder, kleine zoon

De beroerte van mijn moeder hakt er stevig in. Ze is blijvend incontinent en heeft de pech te behoren tot de minieme minderheid die allergisch reageert op catheters. Nu gaat ze ‘gekleed’ in imperfecte ‘inco’s’ als vervanging voor een onderbroek; imperfect, d.w.z.: het loopt er soms langs.