Pigs in space

Je schrijft jezelf een persoon, persoonlijkheid – wantrouw de schrijver.

Noot:
Ik heb de afgelopen dagen muziekvideo’s verzameld bij dit blog. Flink veel nummers die ik in mijn lange leven bijzonder vond, een biografie in muziek.

Ontdekking: ik begon met nummers die de lijn van mijzelf als onnozelaar vervolgen: de ongelukkig verliefde, daarover in de rouw of nog verlangend of opspelend of kwijnend. En het zuivere kind, verlangend naar ouderliefde. Sympathiek, zolang kind.

De onnozelaar komt zichzelf / de werkelijkheid tegen, dat is in de figuur, het scenario ingebakken (uitweg: Forest Gump, Being There). Je kunt sympathie opwekken door het personage in kuilen te laten stappen die anderen zien aankomen. Maar ja, hij is zo naïef.

Nadat het zuivere kind en de onnozelaar muzikaal in de verf waren gezet, kwam de uitbouw van de muziek- en filmcollectie, aanvulling met nummers die ik ook (erg) goed gevonden had maar vergeten was.

Dan verschijnen vrolijke kinderliedjes, die de vitaliteit van het kind naar voren halen, liedjes met ‘novelty’-kanten, meezingers en Nederlandstalige nummers met een grappige of prikkelende tekst. En een zwak voor pathos, soms het begrip van een twaalfjarige te boven gaand (”If you don’t know be by now”, Harold Melvin and the Bluenotes), soms het gebrek aan onderscheidingsvermogen (Demis Roussos, “We shall dance”) of halfhartigheid (veinsvaardigheid) verradend, kortom, uit volle borst meegezongen.

En ook “Brown Sugar”. Op dat nummer stuitte ik toen ik op internet oude hitlijsten met nummer-1-hits doornam. ‘Brown Sugar’ van the Rolling Stones vond ik op mijn elfde zeer zeker een lekker nummer. En ik wist voldoende waarover het ging. Over een zanger die zich doet gelden. Over een groep die ongeregelde muziek maakt, vast als jongens niet de gehoorzaamsten op school.