Klankkast

Bij hooikoorts blijkt je keel een wand bekleed met gevoelige zenuwuiteindes.
Je wist niet dat je ze had maar vast nuttig, hoewel nu onhandig. Zo ook doet iets je ‘psychologische behoeften’ voelen, maar hoe werkt dat?

Een voorbeeld. Ik werd vandaag gebeld, het contact deed me goed. Voor het gesprek voelde ik die behoefte echter niet. Hoe zit dat?

Ik kom op:

• Psychologische behoeften komen deels pas “tot klinken” in het tussenmenselijk verkeer. ”En trillen nog een tijdje na”. Zo registreer je ze.
• Deels doen ze zich zonder contact voelen – juist. Mensen zijn instrumenten die tot klinken willen worden gebracht. Op langdurige stilte reageren ze als honden die niet worden uitgelaten.

                                                                                

Anders dan (gedomesticeerde) honden of muziekinstrumenten kunnen mensen op zoek naar soortgenoten voor muzikaal feestgedruis. Maar ze kunnen ook merkwaardig ander gedrag vertonen: iets te letterlijk nemen dat ze instrument zijn, dat wil zeggen: wachten; doen alsof ze niet tot klinken gebracht willen worden; doen alsof ze zichzelf kunnen bespelen. 

Daarnaast kunnen mensen hun gevoelens niet zozeer wegdrukken alswel uitschakelen. Van nabij weet ik dat als mensen (bijvoorbeeld bij dementie) hun stoelgangimpuls negeren, op den duur de aandrang om naar de wc te gaan verdwijnt. De aandrangprikkel wordt kinderen tijdens de toilettraining aangeleerd. Maar hij kan op latere leeftijd afgeleerd. Er gaat dan simpelweg geen ‘alarmbel’ meer af. Vertaald naar ‘voelen’ houd je in zo’n geval rare zombies over. Het is te hopen dat ze niet het equivalent van spuitpoep ontwikkelen.