Hij doet niets

Er zit een duif in mijn tuin in de zon.
Hij neemt zijn gemak.
Verzonken in vet en ingewanden
zit hij alsof op een poef.

Ik zit in de kamer aan de lunch,
hij weet van mij, van glas.
Het heeft trotserende trekken.

Hij meet zich breed uit,
als je het zo noemen wilt.

Doodgemoedereerd,
gemoedelijk. Prinsheerlijk.

Hoe dan ook.

Hij doet niets.

Gefragmenteerd

De overheid toont zich in ambtenaren. Vandaag een aardige mevrouw in spijkerjasje. Dat jasje wekt verwachtingen (“I’m on your side”). 

En een stagiair, zonder ervaring maar met overtuiging (“Ik wil betekenisvol werk doen”) en vertrouwen in de overheid.

De mevrouw deed het administratieve gedeelte. De stagiair haalde koffie.
Een collega neemt binnenkort contact op.

Vrachtwagen en blik

Vandaag lekker dom (zie gisteren), een glas is immers half zo gevuld als je wilt. In dat verband – dat van de montere zinloosheid – moet ik denken aan Jean-Luc Godard’s ”Sauve Qui Peut (la Vie)” (1980), twee scènes:

1. Een vrachtwagen die gedurende enkele seconden van rechts naar links het beeld en verhaal doorkruist, schermvullend
2. De visie van een personage op de geschiedenis van Frankrijk na de Tweede Wereldoorlog (of een dergelijk onderwerp): “De trek van de merel naar de grote stad”.

Zo is het! Minstens als niet minder.

Ontladingen

Je hebt de opluchtende huilbui, de aarde die opleeft na een plensbui waarnaar de hele dag is toegewerkt. Dit was meer het hoge gerommel dat je soms hoort, van wolken die met zichzelf in gesprek verwikkeld lijken en daarbij enigszins geprikkeld. Of rochelen, als een verkouden reus.

Staart

“Nee”, gaf de man feedback terug, “dat ik jou help betekent niet dat ik hulpvaardiger ben dan ik me voorstel. Maar als ik jou zie, denk ik: die man moet geholpen worden”.

Een jaar terug had iemand me ”rattig” genoemd, vanwege de onvoorspelbare afwisseling van kracht en onzekerheid in mijn optreden. Dat leek nu een compliment.