Vertraagde doorgifte

Tussen leven en beleven zit een vertraging. Ik merk het in het schrijven aan dit blog. Bijna altijd piel ik de volgende dag(en) nog aan een eerder bericht. Dat heeft te maken met de gebrekkige verwoording - ook verwoording en inhoud zijn overigens niet strikt te scheiden. Maar daarnaast wordt me geregeld pas de volgende dag duidelijk waar het me in het ‘moment’ van de vorige dag om te doen was.

Dit ‘vertraagde doorgifte’ noemen is wat naief. De Chinese staatstelevisie (houd me ten goede - anders die van een ander onvrij land) geeft live-beelden met enige vertraging door, zodat men staatsonwelgevallige uitingen eruit kan knippen. Zo ook kan ‘ik’ in het ‘uitzuiveren’ van de ruwe ervaring van de vorige dag ongemerkt censureren. Maar goed, dat kan ik ook al in de keuze van het ’moment’ en in de eerste verwoording.

Die vertraging leidt er soms toe dat ik na uren redigeren - zo erg is het soms, inclusief fotootjes zoeken - bedenk: en nu moet ik vandaag nog met iets komen!