Met open deur

Wonderlijk, hoe we in onze ‘zelfstandige’ levenswandel doordrongen zijn van anderen.

Doorlopend toetsen we onze opvattingen en plannen aan anderen en passen ze aan. Dat gebeurt zo vanzelfsprekend dat het niet opvalt. Ik wil het hier hebben over de invloed van anderen op alledaagse levenskeuzes. Op het al dan niet aankaarten van kwesties in de persoonlijke sfeer, al dan niet aanpakken van zaken, al dan niet je koers verleggen. En nog meer in het bijzonder op een klein werkzaam element: opbouwende, bemoedigende feedback. 

Want dat verbaasde me vandaag.

Want wat is opbouwende feedback? De meeste bemoedigende tips of aansporingen verrassen niet. Dat is juist hun kracht. Je kunt het zelf bedenken, sterker nog, dat doe je geregeld, als je anderen bemoedigt. Ze corrigeren geregeld een eenzijdige voorstelling van zaken. De ontvanger is uit evenwicht, ziet het te zwart in. Daarom werkt het niet als je het tegen jezelf zegt.

Bemoediging is prothese op een tijdelijk haperende wils-/daadkracht. Tijdelijk neem je de woorden van een ander voor waar aan. Tijdelijk – maar vaak lang genoeg om een gunstige keten van gebeurtenissen in gang te zetten. Dat beetje hoop of vertrouwen waaraan het ontbrak. Een onkritisch geloof in de aantrekkelijkheid of kansrijkheid van een voorgehouden handelingsoptie met gunstige gevolgen. Of onvoorziene gevolgen. Maar andere.