Wat vind je er zelf van

Nou, kut.

Vandaag een van mijn minder favoriete bezigheden gedaan: een sollicitatiegesprek gevoerd.

Ik kende de vrouw die me bij de receptie ophaalde. Maar waarvan? Mijn vaste vrees in dergelijke situaties: als het maar niet van een verschrikkelijk verlopen date is. Binnen begin ik er toch over. Jaja, zij had mij ook herkend. Twee weken uit 1991, een intensieve werkgerelateerde training. Ze leek er een positieve herinnering aan te bewaren.

Ze was goedlachs tijdens het gesprek, de twee collega’s, allen vrouwen, ook. Ik niet, ik lachte op de rem.

Daar gingen we weer.

Gespannenheid uit zich bij mij onder andere in raar redeneren dat me op het moment zelf overtuigend voorkomt. Dit keer vulde ik een antwoord op een vraag aan met een voorbereid sterk punt, alleen ging de vraag er niet over, besefte ik onderweg ook al.

Moment van de waarheid was voor mij de vraag van de PZ-functionaris: “Wat voor persoon ben je eigenlijk?”. Ik hoorde: “ik krijg geen hoogte van je”. Wat te antwoorden?

Mijn oude bekende maakte een grap bij die laatste vraag, misschien had ik krediet. Anders probeerde ze de situatie te redden.