Ondertussen ergens anders

Ik voer een succesvol gesprek, een tentoonstelling gaat definitief door. Als trekker is het succes deels op mijn conto te schrijven.
Maar o no, not I.
Ik registreer dat ik niet lach zoals de gesprekspartner en anderen, niet ontspannen ben. Spelbreker. Ik weer. Ik hoop niet als de man van de papiertjes en de voorbereide puntjes over te komen maar zou het? Ik hèb het papier met de puntjes meegebracht en rondgedeeld – service, meende ik – en vragen voorbereid. Maak ik ingewikkeld wat eenvoudig is? Of is dit juist zorgvuldig?