Lekker

Lekker, sexy, aantrekkelijk, leuk – er zijn vele gradaties in de manier waarop een vrouw een heteroman raken kan. Ik gebruik al deze woorden wel eens; ‘lekker’ en ‘leuk’ zijn de beste.

‘Leuk’ verwijst naar de vrouw in wie ik een prettige kameraad of goed gezelschap zie. Een vrouw die ik graag mag, met wie ik kan lachen dat als vanzelf in zoenen (willen) overgaat. Een vrouw die ik naar me toe wil trekken, als spelende hondjes over elkaar wil dollen. Maar de seks is wat minder.

Bij ‘lekker’ zit de seks wel snor. Als ik tenminste niet van de zenuwen lam sla. Want lekkere vrouwen hebben wat bedreigends.
Lekkere vrouwen kunnen vervelend zijn (leuke natuurlijk ook). Hun ‘lekkerte’ staat daar los van – wordt er mede door gevoed.

Vandaag had ik er weer zo eentje. Haar lijf is prachtig, slank. Ze kleedt zich goed en ze is zelfbewust. Licht ontsierend zijn haar ogen: ze blikt rond als iemand die haar bril met sterke glazen niet op heeft. Ze knijpt haar ogen niet toe maar daar lijkt het wel op. Ze ziet je niet goed. (Ik zoek naar het treffende Engelse woord maar vind het niet, ‘wince’ blijkt fout maar klinkt goed voor dat wat kippige staren)
Ze lijkt het hoog in haar bol te hebben. Ik ken haar te slecht om dit met zekerheid te stellen. Ze wekt de indruk op een betere school schoolgegaan te hebben en een culturele opvoeding te hebben genoten. Namen van kleine musea vallen alsof iedereen ze bezoekt. Ze spreekt veel over boeken en is niet zuinig met stellige oordelen. Gisteren debiteerde ze weetjes, sommige boeken waren ’modernistisch’, andere niet. Erg interessant. Dat was tegen een mannelijke evenknie, die om de seconde het woord “dom” gebruikte.

Ze is stellig in haar oordelen maar ook snel van begrip en voortvarend. Ze heeft wat in haar mars. Misschien is het haar jeugd (ze is midden twintig). Ze is onstuimig. Ik heb al eens een aanvaring met haar gehad. Daar zat weinig nuance in en weinig ruimte voor informatie.
Het maakt, zoals gezegd, niet uit.

oooooooooooooooooooo

Het doet niet terzake maar nu ik toch bezig ben: een aparte categorie vind ik de ’sexyness’ van Marilyn Monroe en Katja Schuuurman (voor mij – maar het rare is dat je zulke aangetrokkenheid altijd beleeft alsof het zich aan je voltrekt, alsof je weinig in te brengen hebt; als ‘objectief’ dus). Beide ontkenden niet in zekere mate te acteren. Van beide weet je dat als man ook. Het wordt er kennelijk niet te dik opgelegd of de rol bevalt goed. Beide variëren op het sjabloon van het ‘per ongeluk sexy’-meisje, dat veinst van niets te weten. Daarin begrepen is de boodschap “je hoeft voor mij niet bang te zijn, ik ben maar een meisje”.

Veel meer een mens vind ik Kate Winslett. Een vrouw die ik niet ken, kan ik moeilijk ‘lekker’ noemen, vind ik. Daarom: ‘op afstand lekker’. Ik vind haar dat in veel rollen. Dat heeft te maken met de personages die ze daar neerzet, hele zinnelijke; en met hun wereldsheid, rauwheid, directheid. Dat doet ze zo goed, dat ik het veralgemeniseer naar de persoon van de actrice.

Yolanthe? Voor zover ik die voorbij zie komen, lijkt het me iemand die geen Marilyn of Katja wil zijn maar ‘one of the boys’. Ze zit in een daarvoor onnodig mooi lichaam, dat ze met een zekere nonchalance draagt, als een overall.