Liefde, haat en andere onbenulligheid

Beheersing is cultuur en suf, oke oke, maar sommig gevoel is, voor alles anders, gebrek aan cultuur.

Beheersing heeft een slechte pers als zijnde kunstmatig. Het is als de goede echtgenoot verkozen door de romantische heldin na de episode met de slechterik; de ‘verstandige’ keuze maar wel een tikkeltje saai.

Bijziend met puntzicht (extreem intiem en wazig)

Ik ben geconcentreerd, de uren vliegen om, het voelt als inspiratie.
Ik doe niets, mijn aandacht is verbrokkeld, ik ben bevangen.

Hoe zit dat?

Iets met een k*nt erin

Gisteren reageerde ik impulsief op een populair blog van rechtse signatuur. Even voelde ik me vandaag de vrouw in korte rok “die erom vraagt”.

Opgroeien in het openbaar

Wat is vrijheid, zelfs de tijd dwingt. Die stroomt niet als water door je handen maar heeft een structuur die zich doet voelen. Een trein met een reisschema en geen pardon voor talmen op tussenstations. Een karavaan die verder trekt als jij zo nodig blaffen moet. Ga je gang, hoor.

Kloja

Sommige scheldwoorden zijn de verbale evenknie van ‘doodles‘, de krabbels die sommige mensen maken tijdens een saaie vergadering of telefoongeprek. Anders dan doodles, die ik overigens niet maak, is het repertoire aan nonsens-scheldwoorden beperkt. Ik kom op: ”Klojo kloji kloja”, “fuckeduck” en “kutjeneuk”. Met een glijdende schaal naar schelden op jezelf of jezelf oppompen voor iets.

En net als hun getekende verwanten betekenen verbale doodles niet helemaal niets.