Als een hand

Gisteren was ze er weer, na lange afwezigheid. Zo kon ik frisse indrukken opdoen. Die bevestigden de oude.

Ze voelt aan…als iemand die in mijn hand past. Het is een raar beeld, dat geef ik toe, maar dit is wat in me opkwam. Mijn hand als de befaamde “lege plek om te blijven” van Kopland

Liefde, weer

Pater van Kilsdonk is dood. Eén manier waarop je van middelbare leeftijd geraakt, is als omgeroepen gestorven Nederlanders steeds minder ‘oude mensen’, steeds meer mensen van betekenis zijn die, wat gaat de tijd toch snel, ook ouder geworden zijn. Iets teveel, dus, of, nou ja. 

Zulke vreemde dingen gebeuren

Opgewarmd van het me urenlang verbijten bij de ordeloos en oeverloos pratende bestuursvoorzitter die geen ruimte voor discussie laat, ieder begin van inbreng de nek omdraait (het punt rechtzet), uren later dus, verzoend met het onveranderbare na een eerdere aanvaring en verlost van de man die zich ophoudt in de onherbergzame, door hem als weelderig beleefde streek waar slechts zij gaan bij wie hulp geen enkele zin meer heeft…spuit ik volle kracht vooruit.
Zo heerlijk, iets zinnigs doen!

Management by defeat.