Goedgemutst

Gisteren bezocht ik mijn jongste broer op de open middag van zijn beschermde woonvorm. Hij woont er nu een jaar, het was mijn eerste feest.

Waar je allemaal niet aan moet denken om een beetje jezelf te zijn

In de namiddag spreek ik twee vrouwen die ïnteresse hebben getoond voor de vrijwilligersorganisatie waarvoor ik actief ben. Locatie: een terras vlakbij het station. Situatie: ik vind beide aantrekkelijk.

Boos op mijn schaduw

Vandaag bezocht ik op Open Monumentendag een loge van Vrijmetselaars.

De locatie van hun bezinningsbijeenkomsten, de tempelruimte, voelde meer als een culturele dan religieuze ruimte. De inrichter leek een greep te hebben gedaan in een grabbelton met millennia religieuze symboliek. De eigen toevoegingen van de Vrijmetselaars staken bleek af, als rationalistische, vooruitgangsgelovige geometrische vormen. De baksteen. Het bouwgereedschap.

Zo waren in de ruimte bijeengebracht:

• ‘Ken uzelve’, van de tempel van Delphi, de gids zei het er zelf bij
• De tekens van de dierenriem, om de kosmos te verbeelden
• Twee pilaren van de tempel van Salomo, gemaakt volgens de beschrijving in het bijbelboek Kronieken
• Een gewelfd plafond met daarin de gaatjes van enkele sterrentekens uitgespaard, eveneens uitdrukking van de kosmos
• Een kubus als spreekgestoelte: “We streven naar een harmonieus bouwwerk. Dat kan alleen als ook iedere bouwsteen harmonieus is”

Als in Kopland’s gedicht speelden vragen om mijn lippen:

Onaf, onaf – het woord klinkt als een ei

Jeugd vertedert me, ontroert me, merk ik. Niet als vreetgrage oude bok. Zelf zonder kinderen en niet geregeld in contact met jeugd, stel ik mijn zwak – en de resonans, daarmee de bewaard gebleven jeugdigheid in mijzelf - geregeld verrast vast.

Stoppelig

Voel me ongeschoren…ben ik ook…

Het werk loopt van me weg…geen zin erachteraan te moeten hollen.

En nu bellen! Wat een geouwehoer (moet ik daar interesse in tonen)!
Ach, merken zij veel (ongeschoren kop…nou ja, misschien te horen)!

Mag ik al ophouden vandaag?