Waar je allemaal niet aan moet denken om een beetje jezelf te zijn

In de namiddag spreek ik twee vrouwen die ïnteresse hebben getoond voor de vrijwilligersorganisatie waarvoor ik actief ben. Locatie: een terras vlakbij het station. Situatie: ik vind beide aantrekkelijk.

Drie momenten:
1. In een kort moment van bewustwording schakel ik en richt me op de zakelijke kant van ons samenzijn. Ik ben tevreden over mijn snelheid (zoals wanneer een auto zich willig naar je voegt).

2. “Ik ben middelbaar”, begin ik over de leeftijdsamenstelling van mijn groep. Het beoogd soepele vervolg stokt een beetje in mijn keel. Zo’n gemakkelijke mededeling vind ik het toch niet. Achteraf vraag ik me af waarom ik überhaupt over leeftijd begin. Het lijkt op “Don’t mention the war”.

Don’t mention the war

3. Bij het opstappen complimenteer ik een van de dames met haar montuur. Mijn eigen nieuwe bril maakt me nog even meer gespitst op brilmonturen (de andere vrouw valt mijn compliment overigens even later bij).
- “Het is een Specsavers hoor”.   
- ”O, ik dacht dat het een of ander Frans designmerk was”.
Achteraf lijkt mijn compliment een verkapt: ”Ik heb zin in je, jij misschien ook in mij?”.

Je kunt vooral een middelbare man zien worstelen met het besef van voorbije kansen bij jonge dames. Mij treffen bekende patstellingen rond ‘waarachtigheid’ als streefdoel:

• In het jezelf ontmaskeren lijk je ‘waarachtig’. Maar de ontmaskering volgt – telkens - op de eerdere leugen.
• Op een bepaalde manier ben je altijd jezelf, ook in het je anders voordoen. Dat drukt op ‘echte’ wijze onzekerheid uit, bijvoorbeeld, of je het in de gaten hebt of niet*.
• Je impulsen beheersen is een ingreep op ‘natuur’ maar toegeven aan impulsen niet perse ’waarachtig’. Zonder waarderingen, normen, gaat het leven niet. In het begin komen die van buiten maar op een bepaald moment kies je er voor. Vanaf dat moment is naar je normen willen leven ‘waarachtig’ willen zijn.  Eerste en tweede natuur botsen, ‘echtheid’ wordt ingewikkeld.
• Overigens weet je niet altijd zo zeker wat ontmaskering en wat maskerade is.

Dit is de veilige intellectualisering achteraf. Live vind ik de betrapte ‘behoeftigheid’ onprettig. Zou ik misschien niet moeten doen.

*: Maar hier sputter ik tegen: de fanatieke homobestrijder verraadt mogelijk in zijn fanatisme zijn homoseksualiteit. Hij is in zijn gedrag zowel echt als onecht maar als ik moet kiezen, weet ik het wel: onecht. Geperverteerd als fanatisme kermt ’natuur’ om erkenning. Maar misschien is hier doorslaggevend: de mate waarin de persoon werkelijk ‘onbewust’ fanatiek is, bijvoorbeeld zelfs geen dromen heeft waarin zeer begeerlijke mannen voorkomen. Of dat kan bestaan, weet ik niet.