Echt wel

Ze kwam rechtstreeks uit een tweedaagse training “conflictcoaching” en was er vol van. In de pauze brandde ze los. Confronterend, zo’n training! Ze was er drie keer binnen korte tijd op gewezen wel een vraag te stellen maar niet in het antwoord geïnteresseerd (te lijken). ”Ik wist niet dat het zo erg is!”. Ze wilde meer authentiek leven.

Ik knik, blij even haar vertrouweling te zijn. Intussen onderdruk ik – braaf, verstandig of beide – mijn zinnelijk verlangen. Misschien schat ik ongemerkt mijn kansen. En vraag me af of ze echt niet weet van de zinnelijke spanning tussen ons, al jaren. Of is dit weer zo’n geval dat ik mijn verlangen in de ander projecteer?

‘Authentiek zijn’, wat is dat in situaties als deze? Er is zowel iets te zeggen voor gevolg geven aan als voor beheersen van je verlangen. En met je kansen wegen is ook niets mis. En uiteindelijk kruipt je verlangen toch gewoon waarheen het wil en verraadt het/je je.

Het is mij ernst, dus ik maak misbaar

“I hope you’re not going to turn in one of these violence snobs, who think that nothing’s important unless people are getting killed ” – Changing Places (1975), David Lodge, door mij in vet gezet

Dit romancitaat verwijst naar links studentenprotest in 1969 maar deed mij echter meteen denken aan het huidig oratorisch geweld van rechts in Nederland. Verbaal geweld maar de grond bereidend voor zuiverend optreden van extremere of instabielere onverlaten – en voor gezonde rechtse oppositie, ik kan het niet eenvoudiger maken.

Ik zou het verwelkomen als alle ‘Marokkaans tuig’-bestrijders de stap van McCain vandaag volgen en verwanten weerspreken die de proporties nog meer uit het oog verloren hebben en gereed staan voor doeltreffende actie. Om te beginnen Wilders, die na Karl Rove nu ook de McCain in zichzelf zoeken mag:

Het is een moslim dus ik ben bang*

Misschien doet de associatie van rechts ‘populisme’ met links ’snobisme’ op het eerste gezicht vreemd aan. Maar de studenten in de roman delen met hedendaagse rechtse schreeuwers het opvoeren van een ver van mijn bedshow. De nedermoslimbestrijders hebben het veelal over elders of een theoretische islam (waarvan zij alles menen te weten). In beide gevallen verbloemt het opzoeken van geweld (de studenten) of het schermen ermee – en dan nog vermeend tegen jou gericht (rechtspopulist) – ijdelheid of leegte.

*: de man en vrouw in dit filmpje komen vooral onzeker over. Ook de racist in onderstaand filmpje is het tegendeel van een agressieve ’soldaat’. Hij lijkt zelfs last te hebben van een slecht geweten:

Correctie 19 oktober: de oude man is toch meer perfide dan ik dacht (vooroordeel dat oude mensen kwetsbaar-en-daarom-lief-als-kinderen zijn). Hij verschijnt in onderstande clip na 50 seconden. Mijn inschatting: zich niet bewust van zijn racisme. De man lijkt te zeggen “…who wants to beseech [of: would see?] Truth and good Americans”. Dat klinkt rabiaat religieus. Ook Obama bij zijn tweede voornaam noemen is uit zijn op ruzie. Maar vooral zijn lach op het eind stemt hopeloos:

Het type lafaard dat in de beschutting van een Wij-groep eigen onvermogen verhaalt op een zondebok. Hoe ontevredener over het eigen leven, hoe fanatieker de wraak – maar dit is als verklaring een cliché van de psychologie. Ik snap het niet.

Ik zou mijn klompen thuislaten

Liegen mag niet, behoudens vele uitzonderingen. Ik begrijp dat. Ik stem, met enige vertraging, in met de irritant zuinige commentaren op sommige van mijn geweldige nieuwe spullen. Eerlijkheid met een ingebouwd tijdmechanisme.

‘Opbouwende kritiek’ bevat eenzelfde mengsel van openheid en toedekking. Zelf ben ik er niet bedreven in. Dient zich een treffende vergelijking aan, dan ben ik zo tevreden over de vondst, dat ik hem wil delen. Doorgaans betekent dit dat de vergelijking direct is. Ik heb het van mijn moeder. Dat neem je dan ongemerkt over, je denkt dat dat normaal is.

Gisteren vroeg een kennis me tips voor zijn sollicitatiegesprek aanstaande donderdag. Ik schreef: “Ik zou serieus en meer werk maken van je uiterlijke verschijning. Je blijft er voor mij teveel uitzien als een boertje die eens in het jaar in de stad komt en nog nooit van “mode” heeft gehoord”.

Klap uitdelen

Gisteren beluisterde ik een betoog over vrouwenrechten. De juridische kost deed me al snel wegdommelen in een after lunchdip. Maar de gedachte dat de bewogen spreekster, checkend of haar woorden aankwamen, mijn voorovergekanteld hoofd heeft gezien, jaagt me alsnog het schaamrood op de kaken.