Grote kerel

Vanmiddag bezocht ik mijn moeder. Ze is bijna 79. Met de heersende griepepidemie houd ik mijn hart vast. Eén thuiszorgmedewerker kan fataal zijn.

Op een bepaald moment zegt ze: “Nu wil ik iets zeggen wat je niet leuk zult vinden”.

Het klamme zweet breekt me uit. Een koude windvlaag strijkt langs mijn hart.

Een moment daarvoor nog liefhebbende zoon, die van zijn moeder geniet, tegen de horizon van de korte tijdspanne nog gegeven (zo voelt het, hoewel het nog jaren kan duren).

Ik ben bang voor een vernietigend oordeel. Onbepaald bang. Nu ja, niet helemaal. Met de herinnering aan voorvallen in de vatbare leeftijd, toen de ingewikkelde en daardoor des te verschrikkelijker scheldwoorden – ‘nagel aan mijn doodkist!’ – me vooral mijn noodlottige afhankelijkheid van mijn moeder deden voelen. Me bang maakten als de hond die piept voor het baasje, als het kennelijk iets verkeerd heeft gedaan. 

Kennelijk ook nu uit op goedkeuring.

Ik zet me schrap om het oordeel in ontvangst te nemen. Heeft mijn oudere broer iets gezegd? Mijn jongste (gepardonneerd vanwege zijn schizofrenie)? Iets in de trant “Al vanaf je jeugd…”? 

Ze begint: “Ik heb het besluit genomen dat…”. Dit kan geen kritiek op mijn persoon zijn. Ik spring naar de bij benadering even ernstige situatie:  “…dat als mijn kwaliteit van leven te laag is, ik euthanasie wil en jullie medewerking daarbij”?

Niet vanuit het negatieve

Gisteren interviewde ik een ervaren hulpverlener. Hij was voorgedragen door iemand die onderzoekt wat een goede hulpverlener maakt en wat een mindere. Dat wilde ik ook weten.