Sneeuw

Een bekende manier om eenzaamheid te verbeelden, voor de komst van de commerciële tv, was het shot van een slapend personage in een stoel of op de bank, met de tv op sneeuw.

Met die sneeuw overeen stemt je geestestoestand na langdurig virtueel contact. Het mogen echte mensen zijn, de personen achter die beeldscherm-commentaren; hun complimenten mogen binnenkomen en hun getrol belasten; maar de uitkomst van dit alles is, onverminderd: sneeuw.

Zoals op het internetforum van het nieuwe, tijdelijke tv-programma waarop ik afgelopen maand veel te vinden was. Gebrek aan weerklank, weerwoord, ook van de maker van het (gewaardeerd) programma, maakten matiging van mijn bezoek de verstandige keuze. Maar ik ging maar door. Waardoor ik uiteindelijk meer dan me lief is lijk op de persoon waarmee ik dit stukje begon.

Vereerd

De afgelopen weken heb ik me duchtig geweerd op de discussiesite van een nieuw televisieprogramma. Op een gegeven moment lag er een reactie van het “gezicht” van het programma in mijn postbus. Het werd tijd. Ik had gelezen dat hij de discussies op het forum volgde. Mijn bijdragen zijn prominent en van goed niveau. Ik doe er ook moeite voor. De uitblijvende reactie stemde me wat zuur, als praten tegen een muur.

Toen dus de reactie. Per omgaande stuurde ik een reactie terug, met afgevlakte emotie. De impuls en opwinding waren die van een bewonderaar in de nabijheid van zijn idool. Ik wilde het zonlicht van Zijn aandacht meteen weer op me voelen.

Vanwaar die verering, dat verlangen? En wie was de oorspronkelijke ster? Lang hoefde ik niet na te denken: mijn moeder. Vier kinderen vechtend om aandacht van de zon in hun planetenstelsel. Met vader als maan of zo.