Sneeuw

Een bekende manier om eenzaamheid te verbeelden, voor de komst van de commerciële tv, was het shot van een slapend personage in een stoel of op de bank, met de tv op sneeuw.

Met die sneeuw overeen stemt je geestestoestand na langdurig virtueel contact. Het mogen echte mensen zijn, de personen achter die beeldscherm-commentaren; hun complimenten mogen binnenkomen en hun getrol belasten; maar de uitkomst van dit alles is, onverminderd: sneeuw.

Zoals op het internetforum van het nieuwe, tijdelijke tv-programma waarop ik afgelopen maand veel te vinden was. Gebrek aan weerklank, weerwoord, ook van de maker van het (gewaardeerd) programma, maakten matiging van mijn bezoek de verstandige keuze. Maar ik ging maar door. Waardoor ik uiteindelijk meer dan me lief is lijk op de persoon waarmee ik dit stukje begon.