Dagresten

In het nu blijven

Gisteren in de duinen, op de fiets, viel me iets in wat de kwestie van eereergisteren - hoe in het nu te blijven trappend op de fiets – verheldert: de cardio-hartslag.

Illusies

Gisteren bezocht ik mijn moeder. Per fiets en daar gaat het hier om.

Mijn conditie is zwak. Dat leek me de verklaring voor mijn bij wijlen geringe zin op de heenweg. Ik fietste op die momenten dan ook niet hard en verzuchtte “Met de trein gaat het een stuk sneller”. Maar lichaamsbeweging was ook doel in zichzelf, dus heel gemeend was mijn verzuchting niet.

Tijdens dit lange solo fietsen denk ik als vanzelf aan mediteren.

Weer thuis

Op ruim een derde in On beauty vraag ik me af wat me tot dusver het meest bijgebleven is. Er is maar één passage kandidaat:

Het was een zeer gemiddeld staaltje leedvermaak, maar Howard [vader, hoogleraar] zag hoe geboeid Zora [dochter] erdoor was. Ze had zeer vreemde ideeën over academici, ze vond het heel bijzonder dat ze konden roddelen of er corrupte opvattingen op na konden houden. (p.106)

Oftewel: de vrees dat ik nog steeds zo naïef over academici (geleerden) denk. 

De passage wekt de herinnering aan mijn studententijd, periode waarin ik buitenstaander was en bleef. Naïef, onthand en enige jaren de weg kwijt, zeker. Maar ook met een of ander gevoel van eigenwaarde oordelend*.

Corruptie – als in roest

Vanmiddag bekeek ik op het Movies That Matter-festival in Den Haag enkele documentaires. The reckoning, over de eerste jaren van het Internationaal Strafhof in Den Haag, is leerzaam, krachtig en wekt voorzichtige hoop.