Dagresten

In het nu blijven

Gisteren in de duinen, op de fiets, viel me iets in wat de kwestie van eereergisteren - hoe in het nu te blijven trappend op de fiets – verheldert: de cardio-hartslag. Dat is de hartslagfrequentie waarop je nog een gewone conversatie kunt voeren. Je bereikt dat gebied als je 60-70% van je vermogen inzet. Bewaak je deze grens, dan kun je aandacht blijven opbrengen voor je omgeving, buiten- en binnenwereld. Het is een inzicht van niets – “Ben je moe? Neem een pauze van vijf minuten en het gaat al weer” - maar toch van waarde.
Toegepast op de kwestie die ons zo bezighoudt:

• Met de wind in mijn rug en door de afdaling geprikkeld hard te rijden, ging ik op in de beleving van vaart, tot het tankje leeg was.
• In een noodsituatie gedwongen een uiterste krachtsinspanning te plegen, ga ik vast ook op in het spannende moment.
• Aparte situatie is het ‘doorrijden met een lege tank’, moe zijn maar niet pauzeren. Aandacht en moeheid verdragen elkaar slecht. Gisteren had ik op de terugweg zadelpijn. Ik had geen zin in een nieuwe pauze. Het onophoudelijk om aandacht zeurende zitvlak beperkte de aandacht die ik voor alle andere onderwerpen kon opbrengen. Dat lijkt erop.

Een scherpslijper zegt natuurlijk dat je nooit niet jezelf kunt zijn en dat dus ook ‘gespleten’ bent; net zoals je in je afwezigheid toch altijd in het nu bent.

Citaat van de dag
Thomas Mann, De Toverberg

“Hij heeft nogal lange tenen”, gaf Joachim toe. “Je had die medische behandeling niet zo bruusk van de hand moeten wijzen, of op zijn minst de psychische niet. Hij ziet het niet graag, als iemand zich daaraan onttrekt. Over mij is hij ook niet best te spreken, omdat ik hem niet genoeg in vertrouwen neem. Maar zo af en toe vertel ik hem toch wel een droom, dan heeft hij wat te ontleden” (p.27)

Voor wie het niet weet: dit is de deadpan-ironie van Mann.