Huismerel, huismus

Contactvrees

Ik fiets mijn inmiddels gebruikelijke ronde, naar het Meijendelse ven en terug. Bij het keerpunt stap ik gewoontegetrouw af en leun een poos tegen het hek. Hier gebeurt altijd wel iets. Ook het uithouden van de dingen kun je tot evenement bestempelen, hoewel minder overtuigend wanneer je de herkomst beseft, gewonnen op een dwalend oog.

Verklärte Nacht

Dieper in het ven hoor ik gekrijs en piepen van honderden vogels. Zie je wel, de natuur is geen idylle. Een vage herinnering komt op aan documentairebeelden van een overbevolkt, onbewoond eiland, een rotspunt meer, met louter meeuwen of pinguïns.

De dieren hebben geen cultuur, geen onderscheidende manieren. Het praat door elkaar heen, op maximaal volume. Hoe herkennen jongen en ouders elkaar in deze kakofonie?

Eikel

Dat roep ik dus als een automobilist me klem rijdt en dan ook nog binnensmonds. Op zulke momenten herken ik me weer: te onbelangrijk om me druk over te maken. Ik leef nog. Soit.

Guus de Veertiende

Vandaag met mijn wandelgroepje gewandeld rond Barneveld, streek bekend om zijn kippen- en varkenshouderij.

We lopen buiten maar het wil maar geen platteland worden. Het voelt aan als een ruim opgezette, betrekkelijk welvarende buitenwijk zonder stedebouwkundig plan. Alles naast elkaar.

De woningen doen het hem. Eengezinswoningen overheersen. Ook de schaarse boerderijen lijken op een eengezinswoning. Voeg daaraan de aangeharktheid toe, mest of geen mest, en het beeld is compleet. Strak getrimde hagen, alsof het verzet tegen de jaren zestig nooit geweken is. Planten in geometrische vormen gesnoeid, alsof het islamitisch taboe op de afbeelding van levende wezens hier wordt gehandhaafd.

Ik vond het geen porem. Non-descript nieuwbouwhuis met tuin in Lodewijk IVX-imitatie-Blokkerstijl en aangebouwde kippenfarm.