My first Sony

Hij zat geklonken aan zijn pc als een rhesusaapje aan zijn draadmoedermodel.

Ongedurig

Zelfde hek, man, zelfde constellatie. De man ziet niets.

Het is dat dat kijken mijn ding geworden is hier. Daardoor merk ik het kroos op het water op (dat was er vorige keer niet). De zwaluwen van ‘nieuw vorige keer’ scheren weer - of nog steeds – boven het water.

Maar mijn ogen pakken niets. Ik mis rust in mijn lijf. Ik vrees teken (ik draag een korte broek, ja, vorige keer ook). 

Ik roffel op het hekpaaltje, merk ik.

Boksen

Ik sta tegen het hek geleund, inmiddels benieuwd of dit keer wat zal gebeuren.