Verbeeld je maar (n)iets

Bas Heijne komt er niet helemaal uit. Enerzijds kan kunst de werkelijkheid bezielen, als vervolmaking van een algemeen menselijk verlangen en vermogen het mysterie van de werkelijkheid te ervaren, anderzijds is het hoogst haalbare een verhevigde waarneming van “de dingen” en heerst waanzin onbedreigd. Het eigen leven ter hand nemen, voorzover dat zelfkennis vereist (en dat lijkt geen onredelijke aanname), is niet mogelijk. De onderlinge betrekkingen tussen men- sen behoren tot het rijk der “waanzin”, hebben in elk geval geen deel aan de “mystiek der dingen”.

Wel de dingen, niet het (samen)leven. Wel de metafoor en het intense (kunst)- gevoel, niet begrippelijke kennis. Wel “wereldse mystiek”, geen goddelijke vonk.