Een ambtenaar is ook maar een mens. Soms heel erg veel.

Vandaag ontmoette ik een nieuwe ambtenaar, een met beslissingsmacht, dus waakzaamheid geboden.

De ambtenaar was betrokken, open, persoonlijk. Ze vertelde interne dingen van de organisatie. Ze week af van het officiële beleid, dat ze achteloos als ‘theorie’ afdeed. Ze stak een hand uit, kun je zeggen: ik vertrouw jou, jij mij?
En dan hadden we ook nog hetzelfde gestudeerd aan dezelfde universiteit.

Het werd steeds gezelliger.

Zo ging het een tijd. Ik hield haar wat van me af. Dan praat ik veel in plaats van antwoord te geven. Op een gegeven moment riep ik mijzelf tot de orde. Ik keek haar zo eens aan. En raakte ontroerd.

Cliënt en ambtenaar in een kleine kamer.

Ze had geen ring om en een klein decolleté. Dat zie ik dan plots ook meteen.

De overheid toont zich in ambtenaren. Vandaag een aardige mevrouw in spijkerjasje. Dat jasje wekt verwachtingen (“I’m on your side”). 

En een stagiair, zonder ervaring maar met overtuiging (“Ik wil betekenisvol werk doen”) en vertrouwen in de overheid.

De mevrouw deed het administratieve gedeelte. De stagiair haalde koffie.
Een collega neemt binnenkort contact op.

Hij begreep de wenk en reikte gewillig de anekdote aan, waarop de ambtenaar begrip toonde.