Contactvrees

Ik fiets mijn inmiddels gebruikelijke ronde, naar het Meijendelse ven en terug. Bij het keerpunt stap ik gewoontegetrouw af en leun een poos tegen het hek. Hier gebeurt altijd wel iets. Ook het uithouden van de dingen kun je tot evenement bestempelen, hoewel minder overtuigend wanneer je de herkomst beseft, gewonnen op een dwalend oog.

Weer thuis

Op ruim een derde in On beauty vraag ik me af wat me tot dusver het meest bijgebleven is. Er is maar één passage kandidaat:

Het was een zeer gemiddeld staaltje leedvermaak, maar Howard [vader, hoogleraar] zag hoe geboeid Zora [dochter] erdoor was. Ze had zeer vreemde ideeën over academici, ze vond het heel bijzonder dat ze konden roddelen of er corrupte opvattingen op na konden houden. (p.106)

Oftewel: de vrees dat ik nog steeds zo naïef over academici (geleerden) denk. 

De passage wekt de herinnering aan mijn studententijd, periode waarin ik buitenstaander was en bleef. Naïef, onthand en enige jaren de weg kwijt, zeker. Maar ook met een of ander gevoel van eigenwaarde oordelend*.

Grote kerel

Vanmiddag bezocht ik mijn moeder. Ze is bijna 79. Met de heersende griepepidemie houd ik mijn hart vast. Eén thuiszorgmedewerker kan fataal zijn.

Op een bepaald moment zegt ze: “Nu wil ik iets zeggen wat je niet leuk zult vinden”.

Het klamme zweet breekt me uit. Een koude windvlaag strijkt langs mijn hart.

Een moment daarvoor nog liefhebbende zoon, die van zijn moeder geniet, tegen de horizon van de korte tijdspanne nog gegeven (zo voelt het, hoewel het nog jaren kan duren).

Ik ben bang voor een vernietigend oordeel. Onbepaald bang. Nu ja, niet helemaal. Met de herinnering aan voorvallen in de vatbare leeftijd, toen de ingewikkelde en daardoor des te verschrikkelijker scheldwoorden – ‘nagel aan mijn doodkist!’ – me vooral mijn noodlottige afhankelijkheid van mijn moeder deden voelen. Me bang maakten als de hond die piept voor het baasje, als het kennelijk iets verkeerd heeft gedaan. 

Kennelijk ook nu uit op goedkeuring.

Ik zet me schrap om het oordeel in ontvangst te nemen. Heeft mijn oudere broer iets gezegd? Mijn jongste (gepardonneerd vanwege zijn schizofrenie)? Iets in de trant “Al vanaf je jeugd…”? 

Ze begint: “Ik heb het besluit genomen dat…”. Dit kan geen kritiek op mijn persoon zijn. Ik spring naar de bij benadering even ernstige situatie:  “…dat als mijn kwaliteit van leven te laag is, ik euthanasie wil en jullie medewerking daarbij”?

U

Ik heb Wordle ontdekt!

Bezet

Ik weet niet wat er speelt. Ik ontloop dat even hoor!