Vader

Maanden geen bericht. Ja, het hakt er flink in, een moeder met een forse beroerte. Incontinent en behorend tot de minieme groep die allergisch reageert op catheters, waardoor ze nu in imperfecte ‘inco’s’ gekleed gaat, zonder onderbroek; imperfect, d.w.z.: het loopt er soms langs. Geen gevoel (had ze al niet) in haar linker lichaamshelft maar nu ook een linkerarm die dienst weigert en in onvoorspelbare spasmen uitschiet. Niet meer in staat op eigen benen te staan; daarmee verlies van een belangrijk revalidatiedoel. Een verblijfshuis waar schaarste regeert. Vooral om een negatieve reden nog aan het leven gebonden: geen afscheid kunnen nemen van haar kinderen (hoewel ze de halsbandparkieten en koolmezen met pindabolletjes aan de raamspijlen voedt).

Dat vertelde ze. Dat ontroert. Niet weten of je vooruit of terug moet kijken.

My first Sony

Hij zat geklonken aan zijn pc als een rhesusaapje aan zijn draadmoedermodel.

Sneeuw

Een bekende manier om eenzaamheid te verbeelden, voor de komst van de commerciële tv, was het shot van een slapend personage in een stoel of op de bank, met de tv op sneeuw.

Met die sneeuw overeen stemt je geestestoestand na langdurig virtueel contact. Het mogen echte mensen zijn, de personen achter die beeldscherm-commentaren; hun complimenten mogen binnenkomen en hun getrol belasten; maar de uitkomst van dit alles is, onverminderd: sneeuw.

Zoals op het internetforum van het nieuwe, tijdelijke tv-programma waarop ik afgelopen maand veel te vinden was. Gebrek aan weerklank, weerwoord, ook van de maker van het (gewaardeerd) programma, maakten matiging van mijn bezoek de verstandige keuze. Maar ik ging maar door. Waardoor ik uiteindelijk meer dan me lief is lijk op de persoon waarmee ik dit stukje begon.

Goedgemutst

Gisteren bezocht ik mijn jongste broer op de open middag van zijn beschermde woonvorm. Hij woont er nu een jaar, het was mijn eerste feest.

Bijziend met puntzicht (extreem intiem en wazig)

Ik ben geconcentreerd, de uren vliegen om, het voelt als inspiratie.
Ik doe niets, mijn aandacht is verbrokkeld, ik ben bevangen.

Hoe zit dat?