My first Sony

Hij zat geklonken aan zijn pc als een rhesusaapje aan zijn draadmoedermodel.

Sneeuw

Een bekende manier om eenzaamheid te verbeelden, voor de komst van de commerciële tv, was het shot van een slapend personage in een stoel of op de bank, met de tv op sneeuw.

Met die sneeuw overeen stemt je geestestoestand na langdurig virtueel contact. Het mogen echte mensen zijn, de personen achter die beeldscherm-commentaren; hun complimenten mogen binnenkomen en hun getrol belasten; maar de uitkomst van dit alles is, onverminderd: sneeuw.

Zoals op het internetforum van het nieuwe, tijdelijke tv-programma waarop ik afgelopen maand veel te vinden was. Gebrek aan weerklank, weerwoord, ook van de maker van het (gewaardeerd) programma, maakten matiging van mijn bezoek de verstandige keuze. Maar ik ging maar door. Waardoor ik uiteindelijk meer dan me lief is lijk op de persoon waarmee ik dit stukje begon.

Goedgemutst

Gisteren bezocht ik mijn jongste broer op de open middag van zijn beschermde woonvorm. Hij woont er nu een jaar, het was mijn eerste feest.

Bijziend met puntzicht (extreem intiem en wazig)

Ik ben geconcentreerd, de uren vliegen om, het voelt als inspiratie.
Ik doe niets, mijn aandacht is verbrokkeld, ik ben bevangen.

Hoe zit dat?

Opgroeien in het openbaar

Wat is vrijheid, zelfs de tijd dwingt. Die stroomt niet als water door je handen maar heeft een structuur die zich doet voelen. Een trein met een reisschema en geen pardon voor talmen op tussenstations. Een karavaan die verder trekt als jij zo nodig blaffen moet. Ga je gang, hoor.