Alternatiefje

Op de UIT-markt vanavond het onverwoestbare ‘Vluchten kan niet meer’. Het klonk wanhopiger dan eerdere keren (rara). ”We maken ons eigen alternatiefje” – de gelieven geloofden niet echt in de houdbaarheid van hun oplossing. Toch weer een noodverband.

Wat zich verder opdrong, in de samenzang van twee dames en een heer: de oneerlijkheid van de jeugd. Jenny Arean legde het ongenadig af tegen de jongere, langere en ook wel meer naar het publiek/ haar medezangers uitgaande Nynke Laverman. Mijn blik werd onweerstaanbaar naar Laverman getrokken, die het er niet om te doen leek publiekslieveling te zijn of de concurrentie met Arean aan te gaan (wat haar aantrekkelijkheid nog meer verhoogde). Een ongelijke strijd met mij als scheidsrechter, geleid door domme biologie.

In het brilleglas

10 jaar – Mijn eerste bril kiest moeder. ”Zo’n donkerbruin montuur staat leuk bij je blonde haar”. Ik durf geen nee te zeggen.

Ondertussen ergens anders

Ik voer een succesvol gesprek, een tentoonstelling gaat definitief door. Als trekker is het succes deels op mijn conto te schrijven.

Ik en wereldleed

Ik start de dag rustig. Ontbijt, koffie en niet-zakelijke lectuur. Een beetje opwarmen. Maar de reportage over verkrachtingen in Oost-Congo grijpt me behoorlijk aan, besef ik plots.

Staart

“Nee”, gaf de man feedback terug, “dat ik jou help betekent niet dat ik hulpvaardiger ben dan ik me voorstel. Maar als ik jou zie, denk ik: die man moet geholpen worden”.

Een jaar terug had iemand me ”rattig” genoemd, vanwege de onvoorspelbare afwisseling van kracht en onzekerheid in mijn optreden. Dat leek nu een compliment.