Vader

Maanden geen bericht. Ja, het hakt er flink in, een moeder met een forse beroerte. Incontinent en behorend tot de minieme groep die allergisch reageert op catheters, waardoor ze nu in imperfecte ‘inco’s’ gekleed gaat, zonder onderbroek; imperfect, d.w.z.: het loopt er soms langs. Geen gevoel (had ze al niet) in haar linker lichaamshelft maar nu ook een linkerarm die dienst weigert en in onvoorspelbare spasmen uitschiet. Niet meer in staat op eigen benen te staan; daarmee verlies van een belangrijk revalidatiedoel. Een verblijfshuis waar schaarste regeert. Vooral om een negatieve reden nog aan het leven gebonden: geen afscheid kunnen nemen van haar kinderen (hoewel ze de halsbandparkieten en koolmezen met pindabolletjes aan de raamspijlen voedt).

Dat vertelde ze. Dat ontroert. Niet weten of je vooruit of terug moet kijken.

My first Sony

Hij zat geklonken aan zijn pc als een rhesusaapje aan zijn draadmoedermodel.

Onder

Naast je held ben jij kleine jongen.

Klankkast

Bij hooikoorts blijkt je keel een wand bekleed met gevoelige zenuwuiteindes.
Je wist niet dat je ze had maar vast nuttig, hoewel nu onhandig. Zo ook doet iets je ‘psychologische behoeften’ voelen, maar hoe werkt dat?

Een voorbeeld. Ik werd vandaag gebeld, het contact deed me goed. Voor het gesprek voelde ik die behoefte echter niet. Hoe zit dat?

Old devil

Zijn geilheid overviel. Hij zette niet te miskennen geurvlaggen. Ze zou het ruiken, het zou de geringste handeling kleuren.