Samen op

Maandag heeft mijn moeder, negenenzeventig, een beroerte gehad. Mijn zus en ik waren, sinds een jaar, rustig bezig een geschikt columbarium of urnenveld te vinden en een geschikte urn, om niet overvallen te zijn als het moment komt; alles in overleg met mijn moeder, die aan huis gebonden is (we maakten foto’s).

Het grote verschil tussen voorbereiding en deze confrontatie met een mogelijk nabije werkelijkheid is een toegevoegd sterk gevoel van verantwoordelijkheid.

Sterven doe je niet alleen. Mijn moeder is op een onvoorspelbare tocht. De dood is dichtbij.

Ik had weleens gelezen of opgevangen dat, vlak voor de dood, de wegen van stervende en familie/omgeving scheiden. De een vertrekt, de anderen blijven. De stervende zou zich dat als eerste realiseren en ernaar handelen, in zichzelf keren. Men vertrekt alleen.

Zo gaat het nu in elk geval niet. Het dringt zich juist op dat mijn moeder mij en de andere kinderen nodig heeft. We begeleiden haar op een onzekere weg die we evenmin kennen als zij. We waken bij het leven. We reizen mee.

Grote kerel

Vanmiddag bezocht ik mijn moeder. Ze is bijna 79. Met de heersende griepepidemie houd ik mijn hart vast. Eén thuiszorgmedewerker kan fataal zijn.

Op een bepaald moment zegt ze: “Nu wil ik iets zeggen wat je niet leuk zult vinden”.

Het klamme zweet breekt me uit. Een koude windvlaag strijkt langs mijn hart.

Een moment daarvoor nog liefhebbende zoon, die van zijn moeder geniet, tegen de horizon van de korte tijdspanne nog gegeven (zo voelt het, hoewel het nog jaren kan duren).

Ik ben bang voor een vernietigend oordeel. Onbepaald bang. Nu ja, niet helemaal. Met de herinnering aan voorvallen in de vatbare leeftijd, toen de ingewikkelde en daardoor des te verschrikkelijker scheldwoorden – ‘nagel aan mijn doodkist!’ – me vooral mijn noodlottige afhankelijkheid van mijn moeder deden voelen. Me bang maakten als de hond die piept voor het baasje, als het kennelijk iets verkeerd heeft gedaan. 

Kennelijk ook nu uit op goedkeuring.

Ik zet me schrap om het oordeel in ontvangst te nemen. Heeft mijn oudere broer iets gezegd? Mijn jongste (gepardonneerd vanwege zijn schizofrenie)? Iets in de trant “Al vanaf je jeugd…”? 

Ze begint: “Ik heb het besluit genomen dat…”. Dit kan geen kritiek op mijn persoon zijn. Ik spring naar de bij benadering even ernstige situatie:  “…dat als mijn kwaliteit van leven te laag is, ik euthanasie wil en jullie medewerking daarbij”?

Niet vanuit het negatieve

Gisteren interviewde ik een ervaren hulpverlener. Hij was voorgedragen door iemand die onderzoekt wat een goede hulpverlener maakt en wat een mindere. Dat wilde ik ook weten.

Liefde, haat en andere onbenulligheid

Beheersing is cultuur en suf, oke oke, maar sommig gevoel is, voor alles anders, gebrek aan cultuur.

Beheersing heeft een slechte pers als zijnde kunstmatig. Het is als de goede echtgenoot verkozen door de romantische heldin na de episode met de slechterik; de ‘verstandige’ keuze maar wel een tikkeltje saai.

Bijziend met puntzicht (extreem intiem en wazig)

Ik ben geconcentreerd, de uren vliegen om, het voelt als inspiratie.
Ik doe niets, mijn aandacht is verbrokkeld, ik ben bevangen.

Hoe zit dat?