Samen op

Maandag heeft mijn moeder, negenenzeventig, een beroerte gehad. Mijn zus en ik waren, sinds een jaar, rustig bezig een geschikt columbarium of urnenveld te vinden en een geschikte urn, om niet overvallen te zijn als het moment komt; alles in overleg met mijn moeder, die aan huis gebonden is (we maakten foto’s).

Het grote verschil tussen voorbereiding en deze confrontatie met een mogelijk nabije werkelijkheid is een toegevoegd sterk gevoel van verantwoordelijkheid.

Sterven doe je niet alleen. Mijn moeder is op een onvoorspelbare tocht. De dood is dichtbij.

Ik had weleens gelezen of opgevangen dat, vlak voor de dood, de wegen van stervende en familie/omgeving scheiden. De een vertrekt, de anderen blijven. De stervende zou zich dat als eerste realiseren en ernaar handelen, in zichzelf keren. Men vertrekt alleen.

Zo gaat het nu in elk geval niet. Het dringt zich juist op dat mijn moeder mij en de andere kinderen nodig heeft. We begeleiden haar op een onzekere weg die we evenmin kennen als zij. We waken bij het leven. We reizen mee.

My first Sony

Hij zat geklonken aan zijn pc als een rhesusaapje aan zijn draadmoedermodel.

Huismerel, huismus

Verklärte Nacht

Dieper in het ven hoor ik gekrijs en piepen van honderden vogels. Zie je wel, de natuur is geen idylle. Een vage herinnering komt op aan documentairebeelden van een overbevolkt, onbewoond eiland, een rotspunt meer, met louter meeuwen of pinguïns.

De dieren hebben geen cultuur, geen onderscheidende manieren. Het praat door elkaar heen, op maximaal volume. Hoe herkennen jongen en ouders elkaar in deze kakofonie?

Saamhorigheid

Kinderen springen het bordes op, slaan de treden over. En draven terug naar hun ouders.

In de kerk weerklinkt het Wilhelmus. Ik bedenk dat ik dat niet vol overtuiging had kunnen meezingen.