Onder stroom

Vanochtend had ik geen stroom. Ik hoorde het in bed, van de buren die in de tuin over de heg aan het praten waren. Ach, dan ga ik wel lezen (in plaats van achter de pc). Waarin verschilt nu zo’n non-elektrieke ochtend van een doorsneedag?

Als een hand

Gisteren was ze er weer, na lange afwezigheid. Zo kon ik frisse indrukken opdoen. Die bevestigden de oude.

Ze voelt aan…als iemand die in mijn hand past. Het is een raar beeld, dat geef ik toe, maar dit is wat in me opkwam. Mijn hand als de befaamde “lege plek om te blijven” van Kopland

Liefde, weer

Pater van Kilsdonk is dood. Eén manier waarop je van middelbare leeftijd geraakt, is als omgeroepen gestorven Nederlanders steeds minder ‘oude mensen’, steeds meer mensen van betekenis zijn die, wat gaat de tijd toch snel, ook ouder geworden zijn. Iets teveel, dus, of, nou ja. 

In de rubriek: klein leed

Gisteren liet ik een kakkerlak live sterven op YouTube.

Zekerheid (this much)

Je kunt op twee gedachten hinken. Emotioneel dubbelspel spelen. Je werk kleineren om de overtuiging te voeden dat je voor grotere dingen in de wieg bent gelegd. Verdrietig zijn om ‘hulp’ af te dwingen. Dit alles kan.