Ik ben geconcentreerd, de uren vliegen om, het voelt als inspiratie.
Ik doe niets, mijn aandacht is verbrokkeld, ik ben bevangen.

Hoe zit dat? 

Van slag na een aanvaring, dat is alles.
Ik kreeg een zwiep, bleek op de rand te balanceren.
Werd over de rand geduwd maar een richel lager valt de schade mee.
De afgrond gaapt alleen, ongeïnteresseerd nijlpaard.

Niettemin, het hart van slag.

Het hart? Dat zegt men dan.
De passieve copingstijl! Dat is waar ook.

Het inzicht gloort, de gevoelstemperatuur stijgt.

Als iets de Fontein van de Eeuwige Jeugd benadert,
dan toch de verkwikkende slaap.

Een hand op je moede hoofd
zendt je weg
en wist de muizenissen van de dag.

Je rijst als in windsels,
gebalsemd door de dageraad
met vergetelheid.

Wat gaan we vandaag eens doen!

Wonderlijk, hoe we in onze ‘zelfstandige’ levenswandel doordrongen zijn van anderen.

Doorlopend toetsen we onze opvattingen en plannen aan anderen en passen ze aan. Dat gebeurt zo vanzelfsprekend dat het niet opvalt. Ik wil het hier hebben over de invloed van anderen op alledaagse levenskeuzes. Op het al dan niet aankaarten van kwesties in de persoonlijke sfeer, al dan niet aanpakken van zaken, al dan niet je koers verleggen. En nog meer in het bijzonder op een klein werkzaam element: opbouwende, bemoedigende feedback. 

Want dat verbaasde me vandaag.

Want wat is opbouwende feedback? De meeste bemoedigende tips of aansporingen verrassen niet. Dat is juist hun kracht. Je kunt het zelf bedenken, sterker nog, dat doe je geregeld, als je anderen bemoedigt. Ze corrigeren geregeld een eenzijdige voorstelling van zaken. De ontvanger is uit evenwicht, ziet het te zwart in. Daarom werkt het niet als je het tegen jezelf zegt.

Bemoediging is prothese op een tijdelijk haperende wils-/daadkracht. Tijdelijk neem je de woorden van een ander voor waar aan. Tijdelijk – maar vaak lang genoeg om een gunstige keten van gebeurtenissen in gang te zetten. Dat beetje hoop of vertrouwen waaraan het ontbrak. Een onkritisch geloof in de aantrekkelijkheid of kansrijkheid van een voorgehouden handelingsoptie met gunstige gevolgen. Of onvoorziene gevolgen. Maar andere.

Origineel, oorspronkelijk, dat moet ik van mijzelf hier zijn.

Maar een originele, oorspronkelijke, d.w.z: zelfverzonnen regel + met kwaliteit valt niet vanzelf te binnen. Die vraagt hard werken.

Heb ik vandaag geen zin in. Daarom het me (origineel) te binnen geschoten trefwoord voor de beoogde zin(nen) van vandaag:

“En dan, het had zoveel erger kunnen zijn”.

Wie schreef dat ook al weer? Google -> Bloem, De Gelatene -> o jé.
Even het geheel bekijken…ik heb het Verzameld Werk maar via internet gaat sneller… Ja!…Dat las ik op mijn achttiende. De twee laatste coupletten spraken mij aan zoals een songtekst:

“Jeugd is onrustig zijn en een verdwaasd
Hunkren naar onvergankelijke beminden,
En eenzaamheid is dan gemis en pijn.

Dat is voorbij, zoals het leven haast.
Maar in alleen zijn is nu rust te vinden.
En dan: ‘t had zoveel erger kunnen zijn”.

Ik moest nog beginnen met leven maar wilde al bezadigd terugblikken. Maar dat zijn bekende trucjes, zoals ook Bloem die in het gedicht toepast: naar beneden vergelijken, gevoelens en verlangens relativeren in het licht der eeuwigheid. De mensheid ingegoten manieren van doen, steeds opnieuw ontdekt – als de betere actie even niet wil.

Vandaag lekker dom (zie gisteren), een glas is immers half zo gevuld als je wilt. In dat verband – dat van de montere zinloosheid – moet ik denken aan Jean-Luc Godard’s ”Sauve Qui Peut (la Vie)” (1980), twee scènes:

1. Een vrachtwagen die gedurende enkele seconden van rechts naar links het beeld en verhaal doorkruist, schermvullend
2. De visie van een personage op de geschiedenis van Frankrijk na de Tweede Wereldoorlog (of een dergelijk onderwerp): “De trek van de merel naar de grote stad”.

Zo is het! Minstens als niet minder.