“Ik heb mijn vrienden daar tegen de wand staan. Ik praat weinig met levenden. Ze zijn zoveel dommer dan boeken“  -  Gerrit Komrij, De Buitenkant.

Ik herken het sentiment maar ook de doorzichtige leugen. Je kunt je bijzonder wanen. Je onvermogen verbloemen door te doen alsof je de anderen niet nodig hebt.

Nu heeft Komrij het nodige gepresteerd. Hij is best een beetje bijzonder. En schrijven is een solitair beroep. Tel Komrij’s estheticisme erbij op en je komt een eind in het verklaren van zijn voorliefde voor het gezelschap van boeken. 

Maar zijn telkenmale verklaren zichzelf niet te begrijpen, alles bij elkaar te liegen, in zijn leugens de meest tere intimiteiten te onthullen - helaas niet door de dames en heren critici opgemerkt - en zich te generen voor persoonlijke ontboezemingen – en wil men er wel nota van nemen dat dit wederom een zelfonthulling was - enzovoort, enzovoort. Het heeft iets obsessiefs.

Kennelijk heeft de auteur een probleem. Ik zou zeggen, los het op en kom terug, al dan niet zwijgend over het onderwerp. Niet dit ’pak me dan, als je kan’.

Met respect,
Age

Hele dag gewandeld. Natuur, ik ben er te afwezig voor. 

• Zo’n hondje in de tuin (niet zo kunstige uitvoering, leek gefiguurzaagd) haalt de foto
• De diepste natuursensaties krijg ik van de botte opmerking van een medewandelaar
• De Dordtse nieuwbouw- en oudere wijken die in de bus terug voorbijtrekken hebben meteen mijn aandacht. Now we’re talking

Maar: je maakt er gemakkelijk je kilometers en praat gemakkelijk een eind weg.

Dit is zo’n dag dat ik, wat ik ogenschijnlijk ook doen mag, in een riksja rondgereden word en met bloemen strooi, als het zo uitkomt.