Boksen

Ik sta tegen het hek geleund, inmiddels benieuwd of dit keer wat zal gebeuren.

Eikel

Dat roep ik dus als een automobilist me klem rijdt en dan ook nog binnensmonds. Op zulke momenten herken ik me weer: te onbelangrijk om me druk over te maken. Ik leef nog. Soit.

Echt wel

Ze kwam rechtstreeks uit een tweedaagse training “conflictcoaching” en was er vol van. In de pauze brandde ze los. Confronterend, zo’n training! Ze was er drie keer binnen korte tijd op gewezen wel een vraag te stellen maar niet in het antwoord geïnteresseerd (te lijken). ”Ik wist niet dat het zo erg is!”. Ze wilde meer authentiek leven.

Ik knik, blij even haar vertrouweling te zijn. Intussen onderdruk ik – braaf, verstandig of beide – mijn zinnelijk verlangen. Misschien schat ik ongemerkt mijn kansen. En vraag me af of ze echt niet weet van de zinnelijke spanning tussen ons, al jaren. Of is dit weer zo’n geval dat ik mijn verlangen in de ander projecteer?

‘Authentiek zijn’, wat is dat in situaties als deze? Er is zowel iets te zeggen voor gevolg geven aan als voor beheersen van je verlangen. En met je kansen wegen is ook niets mis. En uiteindelijk kruipt je verlangen toch gewoon waarheen het wil en verraadt het/je je.

Als een hand

Gisteren was ze er weer, na lange afwezigheid. Zo kon ik frisse indrukken opdoen. Die bevestigden de oude.

Ze voelt aan…als iemand die in mijn hand past. Het is een raar beeld, dat geef ik toe, maar dit is wat in me opkwam. Mijn hand als de befaamde “lege plek om te blijven” van Kopland

Het legioen loeit

Het Nederlands voetbalpubliek wil niet lijden.