Hij zat geklonken aan zijn pc als een rhesusaapje aan zijn draadmoedermodel.

Ik sta tegen het hek geleund, inmiddels benieuwd of dit keer wat zal gebeuren.

Zwaluwen zwieren boven het ven. Die waren hier vorige keer niet, meen ik. Het is iets, maar niet veel.

Een waterhoen spurt vanuit stand voorbij en gebruikt het water zoals een mountainbiker het vasteland. O, wacht, het is een betekenisvolle actie: een aanval op een waterhoen links. Deze is zich van niets bewust of gêneert zich voor de druktemaker. Hij dobbert onbewogen terwijl de korte strekke water wordt doorkliefd. Vervolgens tegen elkaar oprijden met de borst, geen gepik, en uitdager druipt af.

Het voorval ontroert me.

• Mijn vorig bezoek leerde dat mijn genieten van de natuur deels ’negatief’ is, natuur als plek ‘vrij van mensen’.
• Nu verstoren de vogels een andere illusie: die van symbiose. Het ondernemend waterhoen is de steen in de rimpelloze vijver, Karst T. voor de monarchist. “Je zult voor jezelf moeten opkomen” dringt zich op. En dit ontroert, wat betekenen zal dat ik me toespreek als een zorgzame ouder.

andere gebeurtenis

De journalist Linda Polman wist gisteren in Dit was het nieuws niet de naam van de schilder met wie van Gogh verkeerde ten tijde van het oor-incident.

Een vrouw in het radio-geschiedenisprogramma OVT sprak vanochtend over de aantrekkelijkheid van boerenbruiloften van Bruegel en navolgers voor kopers in de 16e en 17e eeuw, haar promotie-onderwerp. Ik ken haar naam. Ze is af en toe vrijwilliger voor de mensenrechtenorganisatie waarvoor ik actief ben.

Ik lees Afrika. Van de koude oorlog naar de 21e eeuw van Roel van der Veen en stel vast dat de doden in 100.000-tallen gemeten worden. Karst T.

Een verkeersvliegtuig vliegt over. Het lijkt een saluut.
Het motorgeluid klinkt aangenaam. Misschien omdat het hoog en ver is.

∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞

Een politieagent groet geüniformeerde heilsoldaten en lacht.

Twee mannen die hij van zijn studentenflat kent komen de kerk uit, de een een veelbelovend CDA-jongere, de ander onhandig fiscalist. Toen al liet zich vermoeden dat beide op een moeizame carrière afstevenden.

De een steevast in een tijdloos, donker pak gestoken, haar in scheiding tegen de schedel geplakt, de ander in een sjofele spijkerbroek en een slobbertrui om het oudere lichaam, doken geregeld in het stadsbeeld op, immer alleen, zoals ook vanavond. Hun werkeloos leven betekenis geven; je waardigheid redden; een maatschappelijke bijdrage leveren.

Ik merk dat ik neig me met hen te vereenzelvigen.

∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞

Het zwijgen doet hem denken aan zitmeditatie. Dan komen ook altijd afleidende gedachten op. Of aan bidden: dat velen het tegelijk doen, geeft nog geen betekenis.

Hij is lange tijd met zichzelf bezig.
Maar misschien is deze bijeenkomst bedoeld om anderen te eren.
Hij kent geen van de geëerde doden.

Vlakbij het monument staat een krans tegen het wiel van een bestelwagen; “Groen Links Leiden”.

Je zou een kunstenaar moeten benaderen…Die had zich dan gespecialiseerd…zoals sommige op bestelling sieraden met as erin of urnen maken. Die zijn blij met speciale wensen, hoge eisen aan wat de krans moet uitdrukken, dat inspireert juist!

Je moest het je toe-eigenen. Je verbinden aan de rechtstaat, aan een paar essentiële rechten (welke), in plaats van de oude oorlog te gedenken.

Dan zou hij de eerste allochtoon in de stoet welkom heten: “Dank voor je komst”. “Hoezo?”. “Voor het begin van van kleur doen verschieten van deze ceremonie”. “Niet dat ik zo ruimhartig ben, hoor, ik vind in beginsel alle mensen die niet op mijn moeder lijken ‘vreemd volk’ ”.

Of hij vroeg haar een dansje te doen, op het gras bij het monument en hij zegt: ”Jij beweegt ontspannen maar ik ben onwennige houten klaas op klompen” … – nee, wat een vervelend scenario weer, waarin ik wil gered.

∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞

Hij plaatst een brandende kaars namens de Organisatie. In functie neemt hij deze handeling ernstig.

Wat het was, hoe het gaat?
Van voelspriet naar vette kwak.
Eerst ontvankelijk, dan ingestoven.
Zandzak
zoutzak
steunpilaar

“Dood vlees versterft,
levend vervet
bij stilstand”