Voor een man die moeite heeft twee dingen tegelijk te doen, was het dit weekend buffelen. Praten en wandelen is één activiteit teveel. Het landschap legt het af. Het vervaagt tot een grof uitgewerkt decorstuk.

Is de combinatie dus sowieso al moeilijk, enkele vormen van lichamelijk ongemak compliceerden dit weekend het natuurbeleven verder.

De aanhechtingsspieren van mijn bovenbenen prikten beide wandeldagen, nawee van verwoed zwemmen op vrijdag. Zondag kwamen daar beginnende blaren op beide voeten bij, venijnig stekend bij iedere zijwaartse beweging. Het dwong me een kleine looppas aan te houden. En of mijn conditie nu in het algemeen de minste van ons vieren was – ik denk het niet – of voornoemde zaken de oorzaak, feit is dat ik de tweede dag aan de grens van mijn kunnen zat, ‘op laatste benen liep’.

Conditionele moeheid benevelt je geest. Ik concentreerde me als vanzelf op de hoofdzaak - de grond afspeuren op oneffenheden en volhouden – en liep als in een cocon. “Gaat het nog, Age?”

Wat levert deze mix van omstandigheden nu aan herinneringen op, wat is blijven hangen van het parcours Willemstad – Bergen op Zoom?

• De Brabander die zaterdagavond in het café wel erg enthousiast meermalen op de enige roker in ons gezelschap afkwam (het café had het rookverbod 1 maand eerder in doen gaan, wat onze roker niet wist). Voor een lotgenotencontact was zijn enthousiasme te groot. We maakten grappen.
• De jonge serveerster zaterdagavond in het restaurant bij de camping. Een jonge vrouw zo helemaal tussen meisje en vrouw in nog.
• De taxichauffeur die ons zaterdagmorgen van Zevenbergen naar Willemstad bracht. Hij beleefde het landschap vooral als landbouwgrond en herkende alle verbouwde gewassen. Hij stak de loftrompet over de weinige ’echte’ chauffeursrestaurants, waar men nog een gehaktbal wist te maken zoals het hoort en een Hollandse “prak” tegen een schappelijke prijs serveert.
• Een uitzicht iets voorbij De Heen, zondag, rond 10 uur ’s ochtends. Blauwgroene bladeren (rode kool?) op het veld, donkerbruine grond, nevelwolken erboven hangend. Vriendelijk koel.

Als iets de Fontein van de Eeuwige Jeugd benadert,
dan toch de verkwikkende slaap.

Een hand op je moede hoofd
zendt je weg
en wist de muizenissen van de dag.

Je rijst als in windsels,
gebalsemd door de dageraad
met vergetelheid.

Wat gaan we vandaag eens doen!

Wat te maken van een dag waarin je belangrijkste bezigheid het reviseren van teksten is? Dat is net zoiets als de hele dag telefoontjes plegen (heb ik trouwens ook gedaan). Eén lange time out. Als een moeder die haar kind de das omdoet, vóór het naar buiten mag – en dat was het dan vandaag.

Het brengt Fred Sanford in herinnering, ster uit de jaren zeventigcomedy Sanford & Son. Die beantwoordde eens de vraag wat hij die dag gedaan had (of überhaupt deed) in zijn uitdragerij met: “Coordinatin’, man, just coordinatin’”!

Fred Sanford in de weer 

Slaapgebrek hindert mijn pogen mijn onderwerp eh…

Zijn bewustzijn dompelde onder in de blender. Shaken, not stirred.