Niet vanuit het negatieve

Gisteren interviewde ik een ervaren hulpverlener. Hij was voorgedragen door iemand die onderzoekt wat een goede hulpverlener maakt en wat een mindere. Dat wilde ik ook weten.

Onaf, onaf – het woord klinkt als een ei

Jeugd vertedert me, ontroert me, merk ik. Niet als vreetgrage oude bok. Zelf zonder kinderen en niet geregeld in contact met jeugd, stel ik mijn zwak – en de resonans, daarmee de bewaard gebleven jeugdigheid in mijzelf - geregeld verrast vast.

Liefde, weer

Pater van Kilsdonk is dood. Eén manier waarop je van middelbare leeftijd geraakt, is als omgeroepen gestorven Nederlanders steeds minder ‘oude mensen’, steeds meer mensen van betekenis zijn die, wat gaat de tijd toch snel, ook ouder geworden zijn. Iets teveel, dus, of, nou ja. 

Bezet

Ik weet niet wat er speelt. Ik ontloop dat even hoor!

Klankkast

Bij hooikoorts blijkt je keel een wand bekleed met gevoelige zenuwuiteindes.
Je wist niet dat je ze had maar vast nuttig, hoewel nu onhandig. Zo ook doet iets je ‘psychologische behoeften’ voelen, maar hoe werkt dat?

Een voorbeeld. Ik werd vandaag gebeld, het contact deed me goed. Voor het gesprek voelde ik die behoefte echter niet. Hoe zit dat?