Dagresten

In het nu blijven

Gisteren in de duinen, op de fiets, viel me iets in wat de kwestie van eereergisteren - hoe in het nu te blijven trappend op de fiets – verheldert: de cardio-hartslag.

Illusies

Gisteren bezocht ik mijn moeder. Per fiets en daar gaat het hier om.

Mijn conditie is zwak. Dat leek me de verklaring voor mijn bij wijlen geringe zin op de heenweg. Ik fietste op die momenten dan ook niet hard en verzuchtte “Met de trein gaat het een stuk sneller”. Maar lichaamsbeweging was ook doel in zichzelf, dus heel gemeend was mijn verzuchting niet.

Tijdens dit lange solo fietsen denk ik als vanzelf aan mediteren.

Ik zou mijn klompen thuislaten

Liegen mag niet, behoudens vele uitzonderingen. Ik begrijp dat. Ik stem, met enige vertraging, in met de irritant zuinige commentaren op sommige van mijn geweldige nieuwe spullen. Eerlijkheid met een ingebouwd tijdmechanisme.

‘Opbouwende kritiek’ bevat eenzelfde mengsel van openheid en toedekking. Zelf ben ik er niet bedreven in. Dient zich een treffende vergelijking aan, dan ben ik zo tevreden over de vondst, dat ik hem wil delen. Doorgaans betekent dit dat de vergelijking direct is. Ik heb het van mijn moeder. Dat neem je dan ongemerkt over, je denkt dat dat normaal is.

Gisteren vroeg een kennis me tips voor zijn sollicitatiegesprek aanstaande donderdag. Ik schreef: “Ik zou serieus en meer werk maken van je uiterlijke verschijning. Je blijft er voor mij teveel uitzien als een boertje die eens in het jaar in de stad komt en nog nooit van “mode” heeft gehoord”.

Bek vol tanden

Je kunt een prachtmens zijn, open en vrijuit leven, anderen laten delen in je rijkdom en op elk moment al je gevoelszuignappen uit hebben staan. Maar je mist de gave van het woord. Of omgekeerd.

Stommelend

Sommige schrijvers schrijven om te ontdekken wat ze vinden. Dat herken ik - in de moeizame versie.