Illusies

Gisteren bezocht ik mijn moeder. Per fiets en daar gaat het hier om.

Mijn conditie is zwak. Dat leek me de verklaring voor mijn bij wijlen geringe zin op de heenweg. Ik fietste op die momenten dan ook niet hard en verzuchtte “Met de trein gaat het een stuk sneller”. Maar lichaamsbeweging was ook doel in zichzelf, dus heel gemeend was mijn verzuchting niet.

Tijdens dit lange solo fietsen denk ik als vanzelf aan mediteren.

Startschot

“Wat gaan we vandaag eens doen!” - dat is de naïeve vitaliteit van kinderen en honden en de herwonnen vitaliteit van volwassenen in goeden doen.

Een en al aandacht

Wat het was, hoe het gaat?
Van voelspriet naar vette kwak.
Eerst ontvankelijk, dan ingestoven.
Zandzak
zoutzak
steunpilaar

“Dood vlees versterft,
levend vervet
bij stilstand”