Gisteren bezocht ik mijn moeder. Per fiets en daar gaat het hier om.

Mijn conditie is zwak. Dat leek me de verklaring voor mijn bij wijlen geringe zin op de heenweg. Ik fietste op die momenten dan ook niet hard en verzuchtte “Met de trein gaat het een stuk sneller”. Maar lichaamsbeweging was ook doel in zichzelf, dus heel gemeend was mijn verzuchting niet.

Tijdens dit lange solo fietsen denk ik als vanzelf aan mediteren. Ik bezit daarin niet veel ervaring. Als student op mijn 19e deed ik een bijvak zenmeditatie en twee jaar terug, via een coach, een tijdje ademhalingsmeditatie, met van internet opgesnorde audiofragmenten als begeleidingstrack. De oefeningen waren verwant, in het moment blijven en acceptatie bij beide belangrijk.

De simpele instructies stellen echter voor problemen. 

1. Allereerst vanwege mijzelf. Als ik fiets en ook daarbuiten, ben ik vaak in gedachten. Misschien is dat wel het ezelsbruggetje naar ‘mediteren’.  Want ik vind mijn ‘afwezigheid’ soms abnormaal. Menig maaltijd heb ik gedachteloos naar binnen geschoven en na menige wandeling was ik slecht in staat het doorlopen landschap voor de geest te halen. Gisteren op de fiets was ik onder andere bezig met een vriendin met wie het contact verstoord is geraakt. Als ik dan nog problemen oploste…maar het is gelijkhebberig, verwijtend of minstens partijdig.
2. Ongrijpbaarder is dat ’beleving’, subjectieve ervaring, de gedeelde koninklijke weg tot het werkelijke en nonsens is. Hoe te onderscheiden? Ik merkte bijvoorbeeld dat het ‘echt’ voelde alsof mijn aandacht in mijn hoofd zat. Een beleving die ik niet kon veranderen maar toch vermoedde te creëren, op basis van algemene kennis van hersenen, hun locatie en belang.
3. Op de terugweg was ik wat vermoeid. Het leek me slim me op de fietsinspanning te richten en ‘daarom’ op mijn buik. Eigenlijk bedoel ik mijn ademhaling, longen. Maar het voelt (wederom) alsof het mijn buik is, die ik me ongemerkt voorstel als een stevige stofzuigerzak en blaasbalg. Hoezo mijn buik? Associaties met motor (aanblazend vuur, longen als blaasbalgen?) en aarde/homebase. Ik volg wel erg gedwee klassieke hoog/laagschema’s. De buik als verblijfplaats van de lagere lusten en/maar vitaal, de geest/het hoofd als domein van het hogere en/maar steriele/zuivere. Ook van anti-intellectuele therapieën ken ik dat opgeven over “de buik”.*
4. ‘In het nu zijn’ op een fiets is lastiger dan op een stoel. Daar kan ik de audio-instructies opvolgen en de lucht via mijn neusgat binnen voelen komen, mijn ademhaling voelen zakken of mijn buik op en neer voelen gaan. Maar fietsen vereist een voortdurende krachstinspanning. Waarop mijn aandacht te richten: mijn ademhaling/buik, het trappen van de pedalen of de omgeving? Alle drie zijn hier en nu.
5. Tot slot de opgave van ’spontaniteit, ‘actief niet-doen’. Op de stoel en bij zenmeditatie word je bij afdwalen niet aan je lot overgelaten. Het advies is: keer terug naar het alert volgen van je ademhaling. Maar op de fiets: waar te blijven met mijn aandacht? 

Op het laatst wordt bewustzijn hinderlijk, als een vlieg die je niet van je af kunt slaan.

Waar zit je geest, vraag je je maar weer eens af. Tot je afdwaalt.

*: P.S, 23 april: gisteren fietste ik weer. Het is misschien nog weer een slag simpeler. Je buikspieren spelen een belangrijke rol in het bewaren van je evenwicht en houding op je fiets. Dat is een andere reden waarom je ‘je buik’ voelt.

“Wat gaan we vandaag eens doen!” - dat is de naïeve vitaliteit van kinderen en honden en de herwonnen vitaliteit van volwassenen in goeden doen.*

Over de heilzame werking van de gezonde slaap schreef ik de vorige keer. Maar alle dingen lijken wel in paren te komen, Noach’s ark is er niets bij. Tegenover de slaap die  ruimte maakt voor nieuwe avonturen, heb je - even natuurlijke – smorende krachten, zeker bij mensen als ikzelf, meer intro- dan extravert. Hun is een dromerige kwaliteit ingebakken.

Met zijn verdienste, zoals in het moment kunnen verwijlen, ‘leven in de breedte‘. Maar evenzeer leidend tot gedraal, verlies van momentum, kansen missen. Dit is bekend, beschreven, net zoals passende voorzorgsmaatregelen. Die moet je uitvoeren om ze te doen slagen. Drie keer raden waarom deze posting vandaag aan dit onderwerp gewijd is…

*: Officieel betekent ‘in goeden doen’: rijk. Ik bedoel ermee ‘goed in je vel stekend, vitaal’. Als ik Google lees, zou dat best eens via het wielrennen binnengesijpeld kunnen zijn. In wielerkringen betekent de uitdrukking namelijk ‘in goede conditie zijn’.

Wat het was, hoe het gaat?
Van voelspriet naar vette kwak.
Eerst ontvankelijk, dan ingestoven.
Zandzak
zoutzak
steunpilaar

“Dood vlees versterft,
levend vervet
bij stilstand”