Op een haar na gemist door een vliegend insect!

Voor ik ze bij een vennetje vanachter een hek goed en wel bekeek, zetten twee ganzen met hun kroost de terugtocht in. Drie meter verder was het gevaar geweken.

Een hoog geluid klonk bijwijlen uit het riet. Het leken om voedsel roepende jongen.

Twee eenden werden later het riet uitgeduwd door een waterhoen.
Ze zwommen in de richting van de ganzen. 

Ik vroeg me af hoe de ganzen deze nieuwe verstoring van hun leefgebied zouden opnemen. De eenden van hun kant deden of er niets aan de hand was. Tot ze, met naar voren geduwde hals, snel de smalle doorgang tussen vader gans en vlonder inzwommen.

Daarna zag ik de zwerm insecten boven het gras voor het water.

Gisteren was ze er weer, na lange afwezigheid. Zo kon ik frisse indrukken opdoen. Die bevestigden de oude.

Ze voelt aan…als iemand die in mijn hand past. Het is een raar beeld, dat geef ik toe, maar dit is wat in me opkwam. Mijn hand als de befaamde “lege plek om te blijven” van Kopland (die bij nadere beschouwing dubbelzinnig is, waar las ik dat pas ook al weer). Haar rol in de vergelijking is vaag. Is ze lucht? Ik zoek in elk geval geen Catootje om in een doosje te doen. Misschien dat de halvemaanshand openheid aanduidt, geen muren. Maar ik blijf beschermend danwel wegcijferend, we zijn onvergelijkbare grootheden, er is geen kameraadschappelijkheid, geen hand in hand, ik vrees dat het eindwoord ’symbiotisch’ is.

Ik heb door schade en schande geleerd dat het gevoel van een wederzijdse ‘klik’ vaak slechts bij een partij leeft. Misschien is het de met een fantasie overdekte angst voor afwijzing, een mezelf voortoveren dat zij hetzelfde voelt.

‘Als een handschoen passen’ is de uitdrukking. Dat klinkt me te benauwd en zweterig. Te gevangen, wellicht.

Ze is verstandig en emotioneel volwassen, meer dan ik. Ze heeft je op een sympathieke manier niet nodig. ‘Een kat’ zeggen mensen in zo’n geval vaak. Katten zijn echter, vergeleken met haar, ongenaakbaar.

Ze heeft geen kapsones.

Ze is niet uit op vertederen of behagen, mist bijbedoelingen, lijkt wel. Ze moest live associëren op aangereikte trefwoorden. Zoals ze zich concentreert, luttele seconden ’denkt’, wacht, de associaties laat opkomen. Dat vertedert mij. Ze is dan geen meisje, niet naëf, trekt om zo te zeggen niet de diepe meisjesfrons. Ze valt samen met wat ze doet. Licht en lenig.

Ze is als kleren die lekker zitten.

Nietzsche wil heroïsch, nobel leven maar hij kan niet zonder meid.
Schrijft melodrama en hecht aan waarachtigheid.
Hekelt medelijden en ontziet de gevoelens van zijn
steunen en toeverlaat, vrome moeder en bigotte zus.

Nietzsche wil gulle gever zijn. De leerling wil niet.
Nietzsche noemt zich ‘noodlot’ maar ook ‘hansworst’.

Gisteren kruipt hij in de huid van de kluizenaar en maakt zich op
voor een leven van studie. Dan komt Lou voorbij en Nietzsche is verliefd,
spreekt hoge woorden van en lelijks over Rée, hoe dom.

Nietzsche gaat naar de kapper.
“Ik wil meer tussen de mensen leven”.

Nietzsche na de kapper

Nietzsche voelt zich soms verdomd alleen.

Zijn naam een klinkerloze nul
maar de klets van de zweep
van Chatsjatoerian.

Nietzsche!

‘Alle namen van de geschiedenis’
(de grote mannengeschiedenis).

Passie op zoek naar herkomst,
bestemming, transfiguratie.

T r a n s f i g u r a t i e:

• Gedaanteverandering van Jezus
• Gedaanteverwisseling in het algemeen
• Een schoolvak in de boeken van Rowling

O, je sokken door de wasmasjien.