In de namiddag spreek ik twee vrouwen die ïnteresse hebben getoond voor de vrijwilligersorganisatie waarvoor ik actief ben. Locatie: een terras vlakbij het station. Situatie: ik vind beide aantrekkelijk.

Drie momenten:
1. In een kort moment van bewustwording schakel ik en richt me op de zakelijke kant van ons samenzijn. Ik ben tevreden over mijn snelheid (zoals wanneer een auto zich willig naar je voegt).

2. “Ik ben middelbaar”, begin ik over de leeftijdsamenstelling van mijn groep. Het beoogd soepele vervolg stokt een beetje in mijn keel. Zo’n gemakkelijke mededeling vind ik het toch niet. Achteraf vraag ik me af waarom ik überhaupt over leeftijd begin. Het lijkt op “Don’t mention the war”.

Don’t mention the war

3. Bij het opstappen complimenteer ik een van de dames met haar montuur. Mijn eigen nieuwe bril maakt me nog even meer gespitst op brilmonturen (de andere vrouw valt mijn compliment overigens even later bij).
- “Het is een Specsavers hoor”.   
- ”O, ik dacht dat het een of ander Frans designmerk was”.
Achteraf lijkt mijn compliment een verkapt: ”Ik heb zin in je, jij misschien ook in mij?”.

Je kunt vooral een middelbare man zien worstelen met het besef van voorbije kansen bij jonge dames. Mij treffen bekende patstellingen rond ‘waarachtigheid’ als streefdoel:

• In het jezelf ontmaskeren lijk je ‘waarachtig’. Maar de ontmaskering volgt – telkens - op de eerdere leugen.
• Op een bepaalde manier ben je altijd jezelf, ook in het je anders voordoen. Dat drukt op ‘echte’ wijze onzekerheid uit, bijvoorbeeld, of je het in de gaten hebt of niet*.
• Je impulsen beheersen is een ingreep op ‘natuur’ maar toegeven aan impulsen niet perse ’waarachtig’. Zonder waarderingen, normen, gaat het leven niet. In het begin komen die van buiten maar op een bepaald moment kies je er voor. Vanaf dat moment is naar je normen willen leven ‘waarachtig’ willen zijn.  Eerste en tweede natuur botsen, ‘echtheid’ wordt ingewikkeld.
• Overigens weet je niet altijd zo zeker wat ontmaskering en wat maskerade is.

Dit is de veilige intellectualisering achteraf. Live vind ik de betrapte ‘behoeftigheid’ onprettig. Zou ik misschien niet moeten doen.

*: Maar hier sputter ik tegen: de fanatieke homobestrijder verraadt mogelijk in zijn fanatisme zijn homoseksualiteit. Hij is in zijn gedrag zowel echt als onecht maar als ik moet kiezen, weet ik het wel: onecht. Geperverteerd als fanatisme kermt ’natuur’ om erkenning. Maar misschien is hier doorslaggevend: de mate waarin de persoon werkelijk ‘onbewust’ fanatiek is, bijvoorbeeld zelfs geen dromen heeft waarin zeer begeerlijke mannen voorkomen. Of dat kan bestaan, weet ik niet.

Als iets de Fontein van de Eeuwige Jeugd benadert,
dan toch de verkwikkende slaap.

Een hand op je moede hoofd
zendt je weg
en wist de muizenissen van de dag.

Je rijst als in windsels,
gebalsemd door de dageraad
met vergetelheid.

Wat gaan we vandaag eens doen!

Vrienden leiden me door het Oude Noorden. Een Vogelaarwijk. Ze wijzen: deze straat was tot voor kort de meest verpauperde van Rotterdam. O ja, Rotterdam.

Interessante huizen, eind negentiende eeuw, sommige gesitueerd om een plein met een negentiende eeuwse muziektent [Pijnackerplein]. Besloten straten met ruimte om te ademen, het glas in lood ongehavend. Binnentuinen waar men ze niet verwacht, volgroeide platanen op een middenberm of aan de zijkant (herinnering aan flaneren). Krakers van de eerste of tweede generatie, wier bewogenheid normaal gesproken op mijn wantrouwen rekenen kan, redden een aantal mooie panden van de sloop en beheren die nu als coöperatie.

Er is zelfs een Rotterdams hofje.

Bergweg, Berkelse weg, Bergse laan, Rodenrijselaan, pleinen, café Doen…wat is die rotwijk gevarieerd!

 
Poëzie bij Café Doen

In alles merk ik dat mijn beleving gestempeld is. Rotterdam – een sterk merk maar wel wat eentonig. ”Dirk Kuijt”. Hij komt weliswaar uit Katwijk en is gelovig maar “hij werkt hard” en heeft “geen kapsones”. Ook de ene dronkenlap die we ontmoeten, weggevoerd aan de hand van een bekende, is “Rotterdam” (2x).

Maar die twintigers, plezier makend aan hun tafeltje, zonder te hinderen en gematigd van toon: horen die hier wel?

Kies uw slotzin:

• En zo komen de huizen in Rotterdam zo goedkoop.
• Rotterdam: denkbeeldige stad.

Origineel, oorspronkelijk, dat moet ik van mijzelf hier zijn.

Maar een originele, oorspronkelijke, d.w.z: zelfverzonnen regel + met kwaliteit valt niet vanzelf te binnen. Die vraagt hard werken.

Heb ik vandaag geen zin in. Daarom het me (origineel) te binnen geschoten trefwoord voor de beoogde zin(nen) van vandaag:

“En dan, het had zoveel erger kunnen zijn”.

Wie schreef dat ook al weer? Google -> Bloem, De Gelatene -> o jé.
Even het geheel bekijken…ik heb het Verzameld Werk maar via internet gaat sneller… Ja!…Dat las ik op mijn achttiende. De twee laatste coupletten spraken mij aan zoals een songtekst:

“Jeugd is onrustig zijn en een verdwaasd
Hunkren naar onvergankelijke beminden,
En eenzaamheid is dan gemis en pijn.

Dat is voorbij, zoals het leven haast.
Maar in alleen zijn is nu rust te vinden.
En dan: ‘t had zoveel erger kunnen zijn”.

Ik moest nog beginnen met leven maar wilde al bezadigd terugblikken. Maar dat zijn bekende trucjes, zoals ook Bloem die in het gedicht toepast: naar beneden vergelijken, gevoelens en verlangens relativeren in het licht der eeuwigheid. De mensheid ingegoten manieren van doen, steeds opnieuw ontdekt – als de betere actie even niet wil.

Hij begreep de wenk en reikte gewillig de anekdote aan, waarop de ambtenaar begrip toonde.