Vereerd

De afgelopen weken heb ik me duchtig geweerd op de discussiesite van een nieuw televisieprogramma. Op een gegeven moment lag er een reactie van het “gezicht” van het programma in mijn postbus. Het werd tijd. Ik had gelezen dat hij de discussies op het forum volgde. Mijn bijdragen zijn prominent en van goed niveau. Ik doe er ook moeite voor. De uitblijvende reactie stemde me wat zuur, als praten tegen een muur.

Toen dus de reactie. Per omgaande stuurde ik een reactie terug, met afgevlakte emotie. De impuls en opwinding waren die van een bewonderaar in de nabijheid van zijn idool. Ik wilde het zonlicht van Zijn aandacht meteen weer op me voelen.

Vanwaar die verering, dat verlangen? En wie was de oorspronkelijke ster? Lang hoefde ik niet na te denken: mijn moeder. Vier kinderen vechtend om aandacht van de zon in hun planetenstelsel. Met vader als maan of zo.

Echt wel

Ze kwam rechtstreeks uit een tweedaagse training “conflictcoaching” en was er vol van. In de pauze brandde ze los. Confronterend, zo’n training! Ze was er drie keer binnen korte tijd op gewezen wel een vraag te stellen maar niet in het antwoord geïnteresseerd (te lijken). ”Ik wist niet dat het zo erg is!”. Ze wilde meer authentiek leven.

Ik knik, blij even haar vertrouweling te zijn. Intussen onderdruk ik – braaf, verstandig of beide – mijn zinnelijk verlangen. Misschien schat ik ongemerkt mijn kansen. En vraag me af of ze echt niet weet van de zinnelijke spanning tussen ons, al jaren. Of is dit weer zo’n geval dat ik mijn verlangen in de ander projecteer?

‘Authentiek zijn’, wat is dat in situaties als deze? Er is zowel iets te zeggen voor gevolg geven aan als voor beheersen van je verlangen. En met je kansen wegen is ook niets mis. En uiteindelijk kruipt je verlangen toch gewoon waarheen het wil en verraadt het/je je.

Make my day

Ze had de nieuw aangebrachte kuif leuk vinden zitten, wel twee keer.