Opgewarmd van het me urenlang verbijten bij de ordeloos en oeverloos pratende bestuursvoorzitter die geen ruimte voor discussie laat, ieder begin van inbreng de nek omdraait (het punt rechtzet), uren later dus, verzoend met het onveranderbare na een eerdere aanvaring en verlost van de man die zich ophoudt in de onherbergzame, door hem als weelderig beleefde streek waar slechts zij gaan bij wie hulp geen enkele zin meer heeft…spuit ik volle kracht vooruit.
Zo heerlijk, iets zinnigs doen!

Management by defeat.

Je denkt mijn moeder is eenzaam,
ze zegt het niet, ik denk het niet, eigenbelang.
Al jaren in dat huis, als het meezit
een half uur roetsjen door het park
op haar scootmobiel, tot
de verplichte plasstop.

Het is mooi weer, ik kom,
we doen de ronde, zetten ons neer
in het park. Dan spreekt zij:

• Hoor jij waar die vogel zit? Twee jaar terug zag ik de eerste, met een rode kop. Dat heb je als je vroeg gaat. Ik heb toen in mijn vogelboekje gezocht, vond hem niet. Later bladerde ik opnieuw en plots zag ik hem: de….roodkop….zoiets!
• Ik over mijn duif. Zij: duiven, verschrikkelijk! Die doen soms een half uur niets! Dan kijk ik uit mijn raam en zit hij nog op die tak!