Naast je held ben jij kleine jongen.

Gisteren nam de voorzitter van het bestuur van de vrijwilligersorganisatie waarvoor ik actief ben afscheid. Ik heb nooit direct met hem te maken gehad maar waardeer hem zeer als inspirerende, ondernemende, krachtige man. Ik ken hem van tv, speeches en van hoe hij is. Want je hoeft maar even met deze man in dezelfde ruimte te verkeren en je weet welk vlees je in de kuip hebt (ook letterlijk: hij is rijzig met een buikomvang en speklippen die een bourgondiër doen vermoeden): toegankelijk, open, drive, humor.

Toen ik vertrok aan het eind van de lange bijeenkomst, tijdens de borrel, wilde ik hem mijn erkentelijkheid tonen. Maar terwijl ik dat deed, sloeg alles om. Ik bleek niet de gulle gever, zoals ik van zins was, maar een de hand ophoudende bedelaar.

Vijftien jaar geleden bezocht ik de open dag van Ajax, samen met mijn broer. Hij had zijn fototoestel meegenomen. Op één foto kijkt hij trots en schuchter zijn uitgeleende camera in. Naast hem staat Gerrie Mühren, speler van het glorieuze, cupwinnende Ajax-team van begin jaren zeventig, wat afwezig en lijdzaam.

Zo, zoals mijn broer op die foto, voelde ik me. De voorzitter vroeg niet om mijn hoog – laagonderscheid. Sterker nog, die leek een voorkeur te hebben voor een stevige discussie of gezelschap waarin veel te lachen viel. Liever dan een bedeesde man met stijf bedankje.

Wat ik ook in mijn hoofd had, ik kwam hem vragen om goedkeuring.

De secretaris checkt de mailbox niet, niet tijdig in elk geval.
- “Mijn privé-mail check ik vaker”
- “Waarom haal je onze mail dan niet binnen via je privé-email?!”
- “Hoe moet dat dan?”
- “Ach, dat zoek ik wel voor je uit!”

Want ik weet nog niet hoe dat met hotmail-accounts moet. En: zo onderscheid ik me weer met een goede daad.

Enkele dagen later vraag ik hem over de mail:
- “Met welk emailprogramma bekijk je je privé-mail?”

Geen antwoord.
Na een reminder:
- “Geen, die bekijk ik ook via het web”

Dan pas – meer precies: pas na de theoretische en proefondervindelijke vaststelling dat het zonder betaald hotmail-account (en dat hebben we niet) niet mogelijk is hotmail in Outlook binnen te halen^* – kom ik met de reactie die al vanaf het begin de passende was geweest:

- “Als jij doet waarvoor je bent aangesteld, is het probleem opgelost” (maar dat zeg of mail ik niet)

Zo graag ga ik reddend rond.

 If you see me getting high, knock me down

Zou wel kussend rond willen gaan
Want de lente komt er al aan.
Het is nog wat kil en het is nog wat guur
Maar ik trek me niets aan van de temperatuur.

Kuste de jongens op het gazon
In hun blauwe, hun rode japon.
Wat ook de buurvrouw ervan vond,
Ik kuste de buurman op zijn mond.

Maakten de kinderen teveel misbaar,
Ik kuste de kinderen zonder bezwaar.
Ik kuste de buurman achter zijn oor,
Nam ook de buurvrouw in een moeite door.

Zou wel kussend rond willen gaan
Want de lente komt er al aan.
Ik kuste hier Joop en ik kuste daar Cor,
Ik wist precies waar, dus dat zat wel snor.

En met een narcis in mijn hand
Een oud heertje fluks aangerand.
Met tulpenbos en vrolijk lied
Vergat ik natuurlijk de dieren ook niet.

Ik kuste de hond en ik kuste de kat
Tot ik geen speeksel meer over had.
Ik kuste de kievit door en door blij
Op haar ronde, gespikkelde ei.

Ik kuste het schaap en ik kuste het konijn
Waar ze het meest gevoelig zijn.
Ik kuste het varken, ik kuste de koe,
Ik gaf ze nog een klein tongzoentje toe.

Ik kuste het paard pardoes op het bit,
Een vurige hengst met karakter en pit.
Hij nam me toen mee op een prachtige rit,
Vandaar dat ik nu met een veulentje zit.

Ik kwam thuis bij moeder doodmoe,
Wierp het mens nog wat kushanden toe.
Ik kuste de tafel, ik kuste de stoel,
Ik kuste de kachel en verbrandde mijn smoel.

Ik zou wel kussend rond willen gaan
Maar de kachel is nog aan.
Godverredomme.

[Lente - Adèle Bloemendaal, tekst: Hans Dorrestijn]

*: Volgende dag: onjuist, er is het Outlook Connector-programmaatje.

Had ik niet dit blog, dan had ik deze dag laten passeren. Hoe erg is de melding: “Vandaag niets opvallends, memorabels meegemaakt”? Is dat jezelf failliet verklaren en moet ik mij zorgen maken? Of is het een weinig doordacht aanleggen van overspannen vitalistische normen (‘elke dag meeslepend leven’)?

Een citaat van Gerit Krol: “Als je niet elke dag met een stok in je ziel roert, dan vries je dicht”.

• De noodzaak zich al dan niet zorgen te maken betreft misschien het verschil tussen ’stille wateren’ en ’stilstaand water’.
• Het omslagpunt (‘vriespunt’) in de vergelijking is wanneer je elke dag niet meer doet dan het aangegroeide ijslaagje doorprikken, niet meer doet dan ‘de mogelijkheden openhouden’. Anders gezegd:
• Roeren alleen maakt geen vervuld mensenleven.

En indien ’stilstaand water’: ben je dan failiet? Wedervraag: zijn er overtollige mensen? Je maakt het anderen moeilijk als je malaise ontkent. Dan dwing je ze tegen hun zin mee te gaan of te confronteren. Beide brengt een vriend(in) maar enkele keren op. Duurzame malaise-ontkenners zijn niet failliet maar vriendschap en loyaliteit hebben hun grenzen. Blijf uit de buurt van die grens.

Te doorbreken is lauwheid. Die drukt mensen teneer en legt een grauwsluier over het leven. Jules de Corte schreef er een prangend liedje over, ‘Het feest dat nooit gevierd werd’. Maar wie signaleert het probleem.

Hoewel hij aan de stad het land had
bewoonde hij een fluttig flatje
in het drukke hart van Holland randstad
ter wille van een vaste baan.

Een raam waardoor hij op de kerk keek,
zijn altijd eendere sigaretje,
de vijfenveertiguurse werkweek
gaven hem grond om op te staan.

Hij had een vrouw en een tv,
die vielen allebei nog wel eens tegen,
die vielen allebei nog wel eens mee,
en zomers was er dan de regen
en met de rest was hij best tevree.

Omdat er op zijn balkon geen wild zat,
verschafte hij zichzelf de weelde
van twee parkietjes en een schildpad,
dat stelde verder niet veel voor.

Een tafel en een paar fauteuiltjes,
een orgel waar hij nooit op speelde,
het was allemaal niet veel beschuitjes
maar het kon er toch nog wel mee door.

Geen echt plezier, geen echt chagrijn,
geen echte vrede en geen echte ruzie
en heel het leven aan een vaste lijn,
en ’s winters was er de illusie
van het zal nou wel gauw wat warmer zijn.

Een man die nooit iets avontuurde,
die ’s avonds dutte of de krant las,
die elke droom het bos in stuurde
tot hij geen enkele droom meer had.

Passief in elke situatie,
net levend of hij een soort plant was,
zijn dorst en honger naar sensatie
die stilde hij met het ochtendblad.

Hij had een vrouw en een tv,
op tijd te werken en op tijd te eten,
dat viel niet tegen en dat viel niet mee,
en toen de maat was volgemeten
is hij gestorven op de wc.

Een lange omleiding bij mijn lauwe dag. Moest ik vandaag één gebeurtenis kiezen, dan het gesprek met X. Hij zegde zijn medewerking toe aan Y. Wat me raakt is het gemak, de jovialiteit en zijn vertrouwen in het samen oplossen van problemen, welk probleem dan ook. Dan steel ik ongemerkt momenten van gemist contact met een vader.
Hoera, ik voel wat.

Je schrijft jezelf een persoon, persoonlijkheid – wantrouw de schrijver.

Noot:
Ik heb de afgelopen dagen muziekvideo’s verzameld bij dit blog. Flink veel nummers die ik in mijn lange leven bijzonder vond, een biografie in muziek.

Ontdekking: ik begon met nummers die de lijn van mijzelf als onnozelaar vervolgen: de ongelukkig verliefde, daarover in de rouw of nog verlangend of opspelend of kwijnend. En het zuivere kind, verlangend naar ouderliefde. Sympathiek, zolang kind.

De onnozelaar komt zichzelf / de werkelijkheid tegen, dat is in de figuur, het scenario ingebakken (uitweg: Forest Gump, Being There). Je kunt sympathie opwekken door het personage in kuilen te laten stappen die anderen zien aankomen. Maar ja, hij is zo naïef.

Nadat het zuivere kind en de onnozelaar muzikaal in de verf waren gezet, kwam de uitbouw van de muziek- en filmcollectie, aanvulling met nummers die ik ook (erg) goed gevonden had maar vergeten was.

Dan verschijnen vrolijke kinderliedjes, die de vitaliteit van het kind naar voren halen, liedjes met ‘novelty’-kanten, meezingers en Nederlandstalige nummers met een grappige of prikkelende tekst. En een zwak voor pathos, soms het begrip van een twaalfjarige te boven gaand (“If you don’t know be by now”, Harold Melvin and the Bluenotes), soms het gebrek aan onderscheidingsvermogen (Demis Roussos, “We shall dance”) of halfhartigheid (veinsvaardigheid) verradend, kortom, uit volle borst meegezongen.

En ook “Brown Sugar”. Op dat nummer stuitte ik toen ik op internet oude hitlijsten met nummer-1-hits doornam. ‘Brown Sugar’ van the Rolling Stones vond ik op mijn elfde zeer zeker een lekker nummer. En ik wist voldoende waarover het ging. Over een zanger die zich doet gelden. Over een groep die ongeregelde muziek maakt, vast als jongens niet de gehoorzaamsten op school.

Werk aan je karakter, vindt Joep Dohmen. Niets ‘registreren van subtiele gevoelstrillingen’ (= dit blog). Daarin toon je je niet. Leef het voor.