’t Mannetje (een fantasie)


Wat een sof, de hele dag binnen, zonwering toe, een broeikas. Gelukkig vanavond een eind fietsen.

Onderweg ontmoet ik een man op een vierwieler. Van een afstand lijkt zijn karretje op een buggy, de kleine auto zonder dak op het onderstel van een Volkswagen Kever. Maar meer nog op een groot formaat elektrische grasmaaier, een gestripte tractor op lage banden of een driewieler, met vierde wiel om junior voor vallen te behoeden.

De man stopt, met draaiende motor, een eind voor me op het weggedeelte voor fietsers. Hij spreekt een man in een sportwagen cabrio aan, die gestald staat op het parkeerterrein naast een benzinestation.

Het wekt de indruk van omhoog praten, iemand die volhardt in de joviale toon van gelijken, tegen de feiten in.

Dan trekt hij op naar het stoplicht, 20 meter verder, en begint een gesprek tegen een man in een lesauto, links van hem. Ik sluit aan.

Als het licht verspringt, is hij In een mum van tijd uit zicht. Beduusd staar ik het gat na waarin hij is verdwenen, de grijns als het ware nog op mijn gezicht.

Het is een andere man geworden.

Eerst denk ik dat hij zich die stoere houding kan permitteren door de wetenschap van de paardenkrachten onder zijn kap. Dan besef ik dat ik hem helemaal niet stoer vond – voor het optrekken.

De bevangenheid blijft. Met terugwerkende kracht verandert het wagentje in een valstrik, een open uitnodiging hem uit te lachen. De val klapt op het moment dat je beseft dat niet te doen. Je zwijgt ongemakkelijk. Je erkent: jij bent de baas.

Advertenties

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: