Sorry dat ik aanpak


Ze was gekleed zoals Anita Meyer destijds, in creaties van Theo Sijthoff, de Rotterdamse modekoning waarover anderen smalend deden, teveel glitters – maar dan zonder de glitter. Het kwam door de ruches, denk ik, of een daaraan verwant opstiksel op de pofmouwen.

Contrasterend met haar wat grof gezicht had ze het haar in een 70s-look, Olivia Newton-John, Farrah Fawcett-Majors; een gelukkige keuze.

Pezig lijf, rechte houding, nuchtere toon.

De afdeling was onderbemand, overvraagd, volkomen begrijpelijk, eerst je bewijzen, pas daarna extra FTE vragen.

Medewerkers die geen openheid van zaken gaven of niet deden wat ze zeiden – dan kwam je haar tegen. En als de druk hoog was, voerde zij hem flink op – tot en met het overnemen van taken…Kon ik overigens tegen haar cynisch gevoel voor humor?

Wat! Verstond ik onder ‘cynisch’ een houding van ‘het is allemaal maar niets’?

Vervolgens een verhaal over voor haar medewerkers liggen als andere afdelingen overvroegen. “Laat ze maar op mij beuken”.

Ongemerkt sloop vertedering in haar stem toen ze sprak over de hardwerkende ad interim.

Wat was ze? Lieve vrouw die geleerd heeft dat liefheid nergens toe leidt? Ontdooiende vrouw uit een zakenmilieu die emotie een kans geeft?

Bij het afscheid had ze mij in elk geval ingepakt…

Advertenties

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: