Onder


Naast je held ben jij kleine jongen.

Gisteren nam de voorzitter van het bestuur van de vrijwilligersorganisatie waarvoor ik actief ben afscheid. Ik heb nooit direct met hem te maken gehad maar waardeer hem zeer als inspirerende, ondernemende, krachtige man. Ik ken hem van tv, speeches en van hoe hij is. Want je hoeft maar even met deze man in dezelfde ruimte te verkeren en je weet welk vlees je in de kuip hebt (ook let- terlijk: hij is rijzig met een buikomvang en speklippen die een bourgondiër doen vermoeden): toegankelijk, open, drive, humor.

Toen ik vertrok aan het eind van de lange bijeenkomst, tijdens de borrel, wilde ik hem mijn erkentelijkheid tonen. Maar terwijl ik dat deed, sloeg alles om. Ik bleek niet de gulle gever, zoals ik van zins was, maar een de hand ophoudende bede- laar.

Vijftien jaar geleden bezocht ik de open dag van Ajax, samen met mijn broer. Hij had zijn fototoestel meegenomen. Op één foto kijkt hij trots en schuchter zijn uitgeleende camera in. Naast hem staat Gerrie Mühren, speler van het glorieuze, cupwinnende Ajax-team van begin jaren zeventig, wat afwezig en lijdzaam.

Zo, zoals mijn broer op die foto, voelde ik me. De voorzitter vroeg niet om mijn hoog – laagonderscheid. Sterker nog, die leek een voorkeur te hebben voor een stevige discussie of gezelschap waarin veel te lachen viel. Liever dan een be- deesde man met stijf bedankje.

Wat ik ook in mijn hoofd had, ik kwam hem vragen om goedkeuring.

Advertenties

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: