Buitenkant


Ik heb mijn vrienden daar tegen de wand staan. Ik praat weinig met levenden. Ze zijn zoveel dommer dan boeken”  –  Gerrit Komrij, De Buitenkant.

Ik herken het sentiment maar ook de doorzichtige leugen. Je bijzonder wanen, je onvermogen verbloemen door te doen alsof je de anderen niet nodig hebt.

Komrij houdt echt van boeken. Tel het solitair karakter van schrijven en Kom- rij’s estheticisme erbij op en je komt een eind in het verklaren van zijn voorkeur voor boeken boven mensen. 

Iets anders staat me tegen en maakt Komrij voor mij onwaarachtig, in een voor Komrij mogelijk onbegrijpelijk monolithisch aandoende zin: zijn telkenmale ver- klaren zichzelf niet te begrijpen, alles bij elkaar te liegen, in zijn leugens de meest tere intimiteiten te onthullen – helaas niet door de dames en heren critici opgemerkt – en zich te generen voor persoonlijke ontboezemingen – en wil men er wel nota van nemen dat dit wederom een onthulling was – enzovoort, enzovoort.

Kennelijk heeft de auteur een probleem. Ik zou zeggen, los het op en kom terug, al dan niet zwijgend over het onderwerp. Niet dit ‘pak me dan, als je kan’.

Met respect,
Age

Advertenties

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: