Klap uitdelen


Gisteren beluisterde ik een betoog over vrouwenrechten. De juridische kost deed me al snel wegdommelen in een after lunchdip. Maar de gedachte dat de bewogen spreekster, checkend of haar woorden aankwamen, mijn voorovergekanteld hoofd heeft gezien, jaagt me alsnog het schaamrood op de kaken.

Helemaal afwezig was ik niet. Na het ‘Er is veel verbeterd maar nog veel te doen’ volgden drie voorbeelden, het laatste: geweld tegen vrouwen. Een op de drie vrouwen heeft ermee te maken (gehad). De belangrijkste Internationaalrechte- lijke verdragen bevatten geen afzonderlijke bepalingen over geweld tegen vrou- wen. Onwillige regeringen kunnen het onderwerp daardoor gemakkelijk (in plaats van: moeilijk) van hun mensenrechtenagenda houden.

Eén korte uitwisseling met de zaal raakte me echter meer dan het hele vooraf- gaande betoog. Een vrouw* van in de dertig begon haar vraag met: “Toen ik werd mishandeld in mijn eerste huwelijk…”.

In de theepauze sprak ik haar aan. Zij was een voorbeeld, zei ze, van iemand uit een beschermd milieu* die de vrijheid van het studentenleven niet aankan…Ze was nogal losgeslagen, lachte ze, mijn seksuele fantasie prikkelend. Ze was de enige in het gezin geweest, haar zussen volgden het uitgestippelde spoor* en tot op heden vonden die hun zus ‘niet sporen’, gek.

Opmerkelijk hoe iets wat in eerste instantie beschamend en vernederend lijkt – mishandeld worden, zichtbaar mishandeld zijn, het feit moeten meedelen – on- derdeel van een uiting van kracht kan worden. Op voorwaarde dat het je lukt de blik van de agressor van je af te werpen en het gebeurde, hoe ongevraagd ook, toe te eigenen. Dan kun je erover spreken als triomfator en niet als survivor. Met als gevolg niet ‘Arme jij, we leven met je mee’ maar ‘Leuk je te ontmoeten’.

*: in de praktijk deed het er voor mij toe (a) dat de vrouw van Marokkaans-Ne- derlandse afkomst is en (b) een bestuursfunctie vervult, waardoor minder ano- niem en met een zekere voorbeeldfunctie.
Ad (a): ik maak me sterk dat de lezer zich, zonder nadere toelichting, afvraagt waarover ik het kan hebben bij “Iemand uit een beschermd milieu” en “haar twee zussen hadden het uitgestippelde spoor gevolgd”. Men denkt dan misschien aan een zwaar Christelijk milieu. Als ik gelijk heb, vindt de lezer het plaatje ‘heel begrijpelijk’ zodra ik meld dat het om een Marokkaans-Nederlandse vrouw gaat. Zo ja, dan bewijst dat…dat we kennelijk aannemen dat het in veel Marokkaans-Nederlandse gezinnen traditioneel aan toegaat.
Ook een andere aanmatiging is mogelijk. Niemand denkt bij “het uitgestippelde spoor” aan het standaardgezin van man, vrouw, twee kinderen, de vrouw met een parttime baan. Dat ervaart men niet als een “uitgestippeld” levenspad, ook al maken velen deze keuze. Dit geldt als een ‘moderne’ en ‘vrije’ keuze.

Advertenties

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: