Grote kerel


Vanmiddag bezocht ik mijn moeder. Ze is bijna 79. Met de heersende griepepi- demie houd ik mijn hart vast. Eén thuiszorgmedewerker kan fataal zijn.

Op een bepaald moment zegt ze: “Nu wil ik iets zeggen wat je niet leuk zult vin- den”.

Het klamme zweet breekt me uit.

Een moment daarvoor nog liefhebbende zoon, die van zijn moeder geniet, tegen de horizon van de korte tijdspanne nog gegeven (zo voelt het, hoewel het nog jaren kan duren).

Ik ben onbepaald bang voor een vernietigend oordeel. Dus resoneren voorvallen in de vatbare leeftijd mee – want wat kan een vernietigend oordeel zijn?

Toen deden de moeiijk te begrijpen en daardoor des te omineuzere scheldwoor- den – ‘nagel aan mijn doodkist!’ en ‘kreng’ (“Dat betekent dat je door mij eerder doodgaat!” en “Dat betekent dood dier!”, verweet ik mijn moeder terug, na raadpleging van het woordenboek, nog immer niet begrijpend wat me nu zo alar- meerde) – me vooral mijn afhankelijkheid van mijn moeder voelen.

Ik zet me schrap om het oordeel in ontvangst te nemen. Heeft mijn oudere broer iets gezegd? Mijn jongste (gepardonneerd vanwege zijn schizofrenie)? Wordt het iets in de trant van “Al vanaf je jeugd…” – dat zijn vervelende?

Advertenties

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: